Impressie vakantie Pam en Ruud

Tijdens een weekje Asatu in m'n eentje heb ik heerlijk met mijn eigen gevoel lopen stoeien! Vrijdag vertrok ik met de bus naar Accra om zaterdag avond eindelijk Ruud te verwelkomen op het vliegveld.

Het begon allemaal wat rommelig omdat de rugzak van Ruud niet meegekomen was met het vliegtuig. Hierdoor kwam hij als een van de laatste door de deur waar ik al 1,5uur naar stond te turen. Het vreugdige moment van verwelkomen op een happy manier, met een hart en een lief berichtje in een envelop verpakt, verloor zijn kracht door het lange wachten en de domper van de bagage. Ik pakte het geknutselde hart weer in en bij het zien van Ruud was de omhelzing onweerstaanbaar stevig alsof we zo uren konden blijven staan. Dat ging natuurlijk niet en onze reis begon met een taxi naar het Avenida hotel.

Vreemd als dat het is om elkaar nog maar zo kort te kennen en dan al een lange periode zonder elkaar te zien door te brengen maakte dat we allebei emotioneel de eerste avond een beetje overhoop lagen. Op een ligstoel in de schaduw van een palmboom, met zand tussen onze tenen genoten we de volgende dag van een cocktail. Een duik in de zee en de stekende zon met een zeebries die onze huid streelde, en het genieten was begonnen! Uren konden we liggen kletsen en met de golven van de zee spelen. Genieten van de rust en 's avonds heerlijk gegeten in dat zelfde luxe oord Labada Beach.

Na een relax dag om mee te beginnen konden we de volgende ochtend de tas ophalen op het vliegveld en begon onze reis pas echt. We vertrokken naar Elmina waar we aan het eind van de middag in een zeer gastvrij guesthouse aankwamen. Ik kon eindelijk alle berichtjes en foto's die uit Nederland overgekomen waren bekijken en het was heerlijk dit te kunnen delen! Toen we 's avonds door Elmina liepen en het avond leven konden opsnuiven was er geen restaurant of hotel te vinden. We werden door een taxi afgezet bij Coconut crove hotel en nuttigde ons diner aan het strand bij sfeerverlichting. Romantischer konden we het niet treffen! GENIETEN MAAR!

De hier op volgende dagen hebben we met taxi's en trotro's onze reis voortgezet. We hebben Cape Coast bezocht waar we een kasteel en de stad bewonderde. Hier heeft Ruud zijn ketting gekocht die vanaf dat moment op elke foto te bewonderen is. Ook in Elmina hebben we het kasteel en een fort bekeken waar o.a. de Nederlanders geschiedenis hebben gemaakt waar we niet echt trots op hoeven te zijn. Het was wel erg interessant om te lopen op de plekken waar het boek 'de zwarte met het witte hart' (dat ik aan het lezen ben) zich afspeelt.

We trokken door naar Kakum national park om een wandeling te maken over touwbruggen van boomtop naar boomtop. Een toeristische attractie op hoogte dus voor de mensen met hoogtevrees net wat spannender dan voor de rest. Het gaf een geweldig mooi plaatje over de toppen van de bomen heen, zo groen als gra.. eehm de bomen in Afrika. Op ons netvlies gebrand net als de veel te grote en veel te drukke markt in Kumasi voor mensen zoals Ruud en ik. Hemeltjelief wat een onwijze markt zeg! 12 Hectare groot waar maar liefst 10.000 kraampjes grotendeels dezelfde spulletjes verkopen. Tussen alle op de grond uitgestalde kraampjes vonden we een apotheek waar ik keeltabletten kocht. Zo lekker als dat ze deze in Nederland maken, zo vies zijn ze hier maar het werkt en dat heb je wel eens nodig na een 5uur durende busrit met airconditioning. We ervoeren de gang van zaken op de markt en dat was nog al een ervaring. De treinrails die dwars door de markt loopt baande ons een weg door de drukte. Het spoor wordt eens in de zoveel tijd gebruikt wat echt niet voor te stellen is als je de krioelende mensen er op zag lopen. De er vlak naast gelegen kraampjes maken echt eens in de zoveel tijd plaats voor de trein als deze voorbij komt. Het blijft mij een raadsel hoelang ze daar mee bezig zijn...

Weg uit de drukte was ook het gevoel van echt relax vakantie vieren weg geebt en besloten we weer in Accra aangekomen het weekend te relaxen aan ... 1x raden??!! ... HET STRAND! Het Afia African village hotel (onze kamer 2x vallen en weer opstaan bij het strand vandaan) was werkelijk een paradijs voor ons tweetjes. We hebben genoten van het geweldige eten daar en van de bezienswaardigheden die op loopafstand van het hotel lagen. Op Onafhankelijkheidsdag moesten we natuurlijk het ' independent square ' bezocht hebben en waren we getuige van honderden zwarte stipjes die allemaal aan de branding van de zee het vrijheidsgevoel wilde beleven maar de meeste niet konden zwemmen. Na 2x een bijna beroving hebben we de rust weer wat opgezocht en zijn we wederom van de golven in zee gaan genieten. Wat waren deze 3 dagen heerlijk zeg! De geur, het geluid en wind die ons vanaf zee tegemoet komt tekent onze vakantie met als tegenpool de drukte, de stoffigheid en alle viezigheid van de trotro's bij de culturele plekken die we bezocht hebben.

Het showen van mijn stekkie in Kadjebi-Asatu maakte de reis compleet! Ruud weet nu waar ik over praat, hij is een deel van mijn reis en kan door deze reis beter dan wie dan ook met mij meeleven als ik praat over mijn belevenissen. Het was leuk om hem voor te stellen aan de personen waar ik het meest mee omga. Nu hij alweer een week vertrokken refereren ze steeds vaker naar hem en ben ik volgens hun al getrouwd, moeten we 8 kinderen maken.. want dat is gangbaar en moet Ruud nog offers brengen aan Daniel omdat hij met zijn Dutch-sister gaat. Schiedamse jenever of een aantal geiten is wel oke... vergeet de bananen niet he! Haha

De laatste dag was een bewuste dag afscheid nemen. Aan het zwembad dit keer in plaats van het strand omdat dat nu eenmaal dichter bij het vliegveld was. Genoten van een cocktail en een pizza op het ligbed werkte we toe naar een happy afscheid. We spraken erover en alles kwam uit zoals we besproken hadden. Het was een fijn afscheid zonder tranen, en ook de dagen erna heb ik het droog relatief gehouden. Het was niet alleen een geweldig leuke reis maar ook net zo bijzonder op emotioneel gebied. Zo'n reis door dik en dun heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Bedankt lieverd voor de geweldige reis. Het was echt fantastisch!

Een verhaal voor de 'afwisseling'

Afwisseling!

Afgelopen periode stond in het teken van afwisselingen. Een periode alleen in Asato afgewisseld met een periode vakantie maar ook heel veel afwisselingen in emotie. Eenzaamheid, je onprettig voelen, maar ook vrolijk en voldaan in gezelschap. Het gevoel meer onder de mensen te komen. Bang van de storm en het missen van iemand aan je zij.

Na een week alleen in Asato vertrok Pam met de bus naar Accra. 6 uurtjes rijden bracht haar om 5.15 in de ochtend in het hotel waar Rianne en Marjolijn hun laatste vakantie-nachtje hadden doorgebracht. De kamer hing vol met slingers, de verhalen over de zeer relaxte vakantie werden in geur en kleur vertelt en we vierde die dag Rianne haar verjaardag aan het zwembad in hotel Sangri La. Met een cocktailtje en een lekkere lunch kwamen we prima de dag door. Genieten van de laatste uren Afrika voor Marjolijn en aftellen van de uren voor het ontvangst van Ruud. De zenuwen liepen op, drama met het ticket van Mar en de bagage van Ruud daargelaten hadden ze rond 21:00 van plek geruild. Voor Ruud en Pam ging de vakantie beginnen en de tour terug naar Asato stond voor Rianne voor de deur. In deze geweldige periode zonder behoefte aan internet zijn er dik 3 weken verstreken.

Het mocht even duren maar dan heb je ook wat. Wij hebben allebei een geweldige Ghana reis achter de rug en zijn nu weer als een raket van start gegaan met de 2e project periode.

Het was even nodig om een pas op de plaats te maken en ons project voor ons zelf te evalueren. Uren praten in 30 graden watertje erbij en zweten maar bracht ons tot een nieuw schema voor de komende maand! Na overleg met Daniel staan interviews met (hopelijk) de juiste personen gepland en een bezoek aan Ho. Daar zullen we 3 dagen verblijven om Department of Social Welfare nog eens te bezoeken, de bibliotheek en meteen te bekijken hoe het Rebecca vergaat die nog altijd in het ziekenhuis ligt. We hopen hier informatie te vergaren over hoe het zorg systeem werkt in Ghana om deze kennis te verwerken in de interviews en ons verdere project. We hebben een goed gevoel over de voortgang van het project en hopen het zo voort te kunnen zetten.

Naast ons project hebben we afgelopen week alweer genoeg cultuur opgesnoven. Het is wel even leuk om uit te wijden over de begrafenis waar we dit keer echt bij betrokken waren. De neef (een belangrijk man in Kadjebi) van Kofi (vice president van Atta) werd ritueel begraven wat 3 dagen 'feest' inhoudt. Vrijdag hebben wij onszelf nog niet betrokken maar zaterdag zijn we traditioneel gekleed onze groet gaan brengen aan Kofi. Het was groots opgezet en niet te beschrijven zonder foto's dat ga ik dan ook maar niet proberen want dan zit je over 2 uur nog te lezen. Het was een hele ervaring om als 'queen mothers', gekleed in zwart en rood (de kleuren van rauw) een bezoek te brengen aan het huis van Kofi zijn zus waar de lunch geserveerd werd. In party tenten buiten en een zeer groot en luxe huis werden wel 200 familieleden of naasten ontvangen die allemaal (inclusief wij) genoten van het buffet. We werden naar het dorpsplein gereden waar na een uur wachten alle chiefs van Kadjebi hun intreden deden. De 8 vrouwen van de zonen van de overleden man brachten offers en ook dat ging volgens traditionele rituelen. Uitgeput van de zon en het rond hangen besloten we halverwege naar huis te gaan. Dit was uiteraard geen probleem en wij zijn weer een ervaring rijker!

De kleding die we droegen gaf een hoop reacties bij voorbijgangers en vooral bij bekende. We hadden de kleding geleend van de echte Queen Mother van Asatu die de wond van Rianne behandelt. Hadden we dat al verteld? Rianne heeft een gapend gat in haar been! Naar aanleiding van een open gekrabbelde en daarna geinfecteerde beet van een uncle-fly vrat de bacterie steeds dieper haar onderbeen in. Het klinkt een beetje smerig maar het at gewoon echt haar vlees opweg naar het bot. Na een toevallige ontmoeting met Justine (die nieuwsgierig was naar de wond onder die enorme pleister) gaat Rianne nu met regelmaat langs bij haar om haar wond te laten behandelen. Een week behandeling met plaatselijke medicijnen (bladeren van die en die andere plant) heeft al drie dubbel dik zijn vruchten afgeworpen. It's getting better and better! Ook weer een hele ervaring! Het houdt niet op... ;-)

wist je dat .... 14 Maart

• Wij de druk van het thuisfront naar een nieuw bericht best wel voelen
• We ons er uiteindelijk toe gezet hebben en jullie nu weer genoeg leesvoer hebben!
• Het eigenlijk helemaal niet interessant is omdat onze vakanties zoveel op vakantie leken..
• Jullie toch wel weten hoe dat eruit ziet (cocktailtje, palmboompje)..
• Pam toch weer een kantje vol heeft kunnen tikken over zo'n vakantie vakantie!
• Traditionele Ghanese begrafenis kleding zonder BH gedragen wordt
• Hier nog best veel regeltjes aan vast zitten om het op de juiste manier te dragen
• Het ons bij voorbaad niet kwalijk genomen wordt als het niet goed zit omdat we obrunies zijn
• Er niemand aan ons voorbij is gelopen zonder een opmerking te maken over onze kleding
• De meeste van hen of aangeschoten of ladder zat waren!
• Dit heel normaal is bij begrafenissen vanwege de glazen jenerver die traditioneel ga-at worden (vergeet de laatste druppels niet aan de voorvaderen te schenken)
• Het net een festival leek maar toch echt een begrafenis was.
• Het graf met beton wordt volgestort
• Ze waarschijnlijk denken dat de geest misschien nog kan ontsnappen
• Wij vanwege deze begrafenis onze huiskamer uit zijn gezet.
• Nu dus koken in onze badkamer en afwassen in onze douche.
• Wij nadat dit weekend de kamer weer terug krijgen.
• Een uncle-fly voor een gapende wond kan zorgen
• Dit allen gebeurd als je de muggenbult open krabbelt en deze vervolgens wordt geinfecteerd
• Rianne dit eens getest heeft en nu dus met een gat in haar onderbeen loopt
• Groene bladeren van die ene specifieke plant onwijs prikken op een open wond
• Rianne haar pijngrens dan ook elke keer weer een stukje verlegt
• Zij wel heel goed verzorgd wordt door de queen mother van Asatu
• Dat de queen mother aan de universiteit van social work in Accra heeft gestudeerd
• zij dus de kneepjes van het vak in Ghana kan vertellen!
• Wij gek worden van de verschillende insecten die onze slaapkamer binnen dringen
• Er geen pijl op te trekken is wanneer ze er wel of niet zullen zijn
• De mieren in alle soorten en maten ons toch wel het meest bezoeken
• Zij zelfs in ons bed wilde kruipen maar wij daar laaiend om werden
• Wij onze moordneigingen uiteindelijk los hebben gelaten op deze indringende brutaaltjes
• Ze dat toch niet echt leuk vinden en inmiddels alweer een nacht weg blijven
• Dat wij door het vele stroom uitval een olielamp hebben gekocht.
• Omdat de kaarsen namelijk niet aan te slepen waren.
• De nederlandse voorraad eten weer aangevuld is
• na Ruud zijn komst.
• Wij met gemak halve liters water weg drinken uit een zakje
• dit Ruud deed verbazen maar dit zelf ook de laatste dagen deed.
• De Obruni-speeltuin gesloten is
• Dit komt omdat ze speelgoed gejat hebben
• Het overal uitgedragen wordt dat zij eerst de oranje bal terug moeten geven
• Onze Nederlandse opvoed prikkels dan wel weer gestreeld zijn
• Wij internet hebben in ons eigen hutje
• De verbinding alleen niet zonder slag of stoot gaat
• Je het geduld van een ghanees moet hebben
• Rianne heeft uitgevonden dat het netwerk om 4.00 's nachts een stuk sneller is
• Zij elk mogelijke minuut met John op msn zit
• Pam zich dat niet voor kan stellen maar het wel grappig vindt hoeveel cedi's ze daarmee bespaart
• Wij deze berichtjes tikken in blote koplampen
• Ze bijna echt licht geven omdat wel al redelijk bruin zijn
• Alleen Ruud en Marjolijn weten wat we hiermee bedoelen
• Wij vermoeden dat jullie nu zeer benieuwd zijn naar onze echte verhalen

Wist je dat...... 19 Feb 2009

WIST JE DAT:

Marjolijn en Rianne donderdag avond 22:00 vertrekken en het wilde Ghana onveilig gaan maken! Hihi je kan het ook een rondreis noemen en cultuur opsnuiven... horen de moeders natuurlijk liever ;-)

• Marjolijn net als de rest van Leimuiden ook moeder wordt
• Zij alleen geen dikke buik krijgt omdat er 'pleeg' voor staat..
• De eerste inboorlingen Rianne haar enkel veroverd hebben!
• Zij hier enkele dagen erg last heeft gehad maar ze nu weer loopt als een kiviet!
• Pam haar enkel ook veroverd werd maar het leger te sterk was
• Sinterklaas spelen leuk blijft en wij ook de buurmannen blij hebben gemaakt met shirts voor het hele gezin!
• Wij aan de deur soms ook 'kinderen die vragen worden overgeslagen' moeten verkopen!
• Het wassen hier in Ghana bijna vanzelf gaat als je het de buurvrouw vraagt...
• Wij ons zelf toch maar gebombardeerd hebben tot huisvrouwen en de eerste grote wassen in de zon hebben gedroogd!
• De kinderen hier bijna kwijlend naar keken maar er niets gejat is!
• We ook afgelopen zondag weer naar de kerk geweest zijn...
• Wij hier bijna in slaap vielen!
• Met de buurman in zijn dorpje cocosmelk gedronken hebben en gegeten!
• Het hele dorp Marjolijn kon horen toen ze buiten stond te telefoneren...
• Zij net namelijk helemaal door het dolle heen was omdat haar vriendin BEVALLEN IS van een JONGEN!!!
• Mar ook een geweldige daad heeft gedaan door matrasjes uit te delen aan arme schooltjes (kindergarten)...
• zij deze nodig hebben om de kinderen te laten slapen... omdat zij dit goed voor de ontwikkeling vinden en zij thuis moeten helpen in het huishouden!
• Wij drie dubbel dik genaaid zijn met de prijs van zo'n matrasje....
• Het wel heel erg leuk was om uit te delen...
• Jullie in dat nederland een erg nieuwsgerig aagje in jullie midden hebben.....
• Hij ons vertelt dat het 'wel en wee' van ons zelfs vanuit het verre afrika jullie leven beheerst...maar ook wilt weten:
• Dat wij met Pamela (met engelse tongval) Rianne (ook op zn engels) en Marjolijn sja dat is te moeilijk hoor...
• Mar hier daarom January February MARCH genoemd wordt!
• Pamela toch wel de makkelijkste naam is en dus overal haar naam hoort op straat!
• We als Germaanse blonden ieder al minimaal 4 keer ten huwelijk zijn gevraagd... niet omdat ze zoveel van ons houden (hoewel ze dat wel roepen na een seconde) maar omdat we Obrunis zijn...
• Pam er nog goed vanaf komt omdat Ruudje overkomt... (echt geweldig)
• Ze dan net zo makkelijk zeggen dat ze met Rianne willen trouwen...
• Het niet uit maakt dat zij een vriend heeft in nederland want die is toch niet hier....
• Wij echt al zeer uiteenlopende natuurfenomenen hebben mogelijk treffen... gewoon omdat het KAN!
• We bushfire in de achtertuin (van de buurman) hebben gehad en de warmte stralen konden voelen!
• We hier ook een hele nacht wakker hebben gelegen van de onweer en bliksem!
• Dit echt niet normaal hard ging (of leek dat zo door het golfplatendak?) en wij moesten denken aan de arme krakkemikige kutjes in de dorpjes
• Het hier ook regelmatig meters bier regent met kauwgomballen hagel tussendoor
• Ze dat hier LEKKER WEER noemen!
• De roofvogels wel onwijs goed kunnen thermieken hier!
• Pam daar uren naar kan staren en dan zit te glimlachen..
• We nu alweer aan het eindje zijn gekomen

Ik heb mijn doel bereikt!

Twee weken geleden heb ik, zoals jullie eerder hebben kunnen lezen, een training bijgewoond van alle basisschool leerkrachten in Kadjebi District. Hier kwamen een aantal (lees: verschrikkelijk veel) problemen naar voren als het gaat om lesgeven. Ik zal niet weer in detail treden maar ik kwam er al snel achter dat het grootste probleem de leerkracht zelf is. Na 4 uur lang problematieken aanhoren heb ik besloten dat het aanschaffen van matrasjes voor de kinderen de beste investering moest zijn. De kinderen slapen in de pauzes namelijk op de vieze, stoffige en gehavende grond. De aanschaf van matrasjes vond men een perfect idee! Nadat Daniel voor mij een 'geweldige' (niet dus) deal had gesloten bij de matrassenboer ben ik samen met Mw. Fobi (coördinator van alle leerkrachten), Dennis (chauffeur), de store-keeper en Rianne de 13 armste schooltjes afgegaan om de Sinterklaas uit te hangen. Rianne had nog 10 voetballen aangeschaft en we hadden nog tassen vol pennen, papier, speelgoed etc. om uit te delen. Wauw! Dit was echt te gek. Een enorm voldaan gevoel kregen we van al die blije gezichtjes. Mijn doel is bereikt, ik kan over een week met een goed gevoel terug naar Nederland :)

Groetjes Marjolijn

Grote Bushfire in de achtertuin

Onze ervaringen stonden nog niet op het weblog of er waren alweer nieuwe. Het is echt niet te geloven! Zaterdag in de namiddag zaten we te chillen onder de ven. Een lange trip naar Dodi Fie bracht ons die dag onze eerste traditionele welkomstceremonie met Jenever uit Schiedam! Ja je leest het goed, echte hollandse jenever wordt hier als traditie gedronken bij speciale gelegenheden. Nou ja gedronken, het was meer een half glas attuh en niet vergeten de laatste druppels op de grond te gooien want de voorvaderen lusten er ook wel pap van! En die moet je blijven eren natuurlijk.

Wij brachten het dorp de groeten van Atta en 3 voetballen. Verder namen we een kijkje bij het Brug-Project van Atta. Dodi Fie is een eiland omdat het omringt wordt door een 'rain-river'. In het droge seizoen van nu stonden we tot ons knieen in het water bij het trotseren van de rivier... moet je nagaan hoe hoog dat water staat in het regenseizoen. Wat ze nodig hebben in plaats van een lekke kano is dus een brug!

Maargoed zaten dus te chillen op bed onder de heerlijke 'koelte' van de ven! Ineens merkte we een raar donderend op en dachten aan onweer in de verte. We bereidde ons vast voor op het uitvallen van de stroom, Maar toen er een sterke geur de kamer binnen drong en onze hersenen registreerde dat het een brandlucht was schrokken we. We zetten 2 stappen de kamer uit en direct weer terug om de camera te pakken. Een bushfire (die ze hier gebruiken om wild op te jagen op het vervolgens af te schieten) verwoeste de gazonnetjes in de achtertuin van de buurman! De vlammen vlogen werkelijk de lucht in en de strak blauwe lucht werd vervuild met donker grijze rookwolken... M'n mond viel open van verbazing bij het zien van de lokalen. Ze stonden erbij en keken ernaar, alleen de huiseigenaar en familie liepen rustig af en aan met een emmer water. Toen het leek alsof de paniek enigszins toe ging slaan schoten wij te hulp maar ja wat doe je aan zo'n brand. Niks geen paniek voor de omstanders hoor.. het is werkelijk niet tegeloven, zoiets kan in nederland echt niet maar hier kan het allemaal!

Maandag ochtend raakte WIJ bijna in paniek toen we hoorde dat de verzekering voor Rebecca niet zou lukken! 6.30 uur zouden we vertrekken naar Ho en haar een bezoek brengen. Een knuffel en de verzekeringskaart waren de belangrijkste dingen om mee te nemen dus we baalden flink! Die dag is de kaart wel geregeld (met weer een foute naam.. och dat is ook weer gefixt die woensdag) en 12uur (dat is 5,5 uur wachten later) vertrokken we dan toch naar Ho! Het bezoek maakte Mar gelukkig ontzettend gelukkig. Rebecca ligt nu in een beter ziekenhuis en was geopereerd aan haar botbreuken. Zielig was dat haar enkel opnieuw gebroken moest worden omdat ze te lang in Hohoe was geweest en het lichaam zichzelf 'verkeerd' was gaan genezen.. arm meisje. Rebecca was wakker en gaf zelfs respons op de kado's van Marjolijn! Een geweldig mooi moment dat op foto vast gelegd is (worden jullie al nieuwsgierig??) Woensdag kregen we te horen dat de uiteindelijke zorg-verzekerings kaart met alle juiste informatie onderweg is naar Ho! Het heeft ons wat grijze haren bezorgd maar de verzekering is geregeld! Nu nog zorgen dat het kindje over een tijdje Pleegmoeder Marjolijn kent!

Zo effiecient dat we zijn hebben Rianne en ik in Ho ons af laten zetten bij 'The departement of social welfare in Ghana'! Voor het gebouw hebben we iemand aangesproken die ons naar de directeur bracht. Daar kwamen we onverwacht letterlijk binnen vallen onder het genot van een banaan werden we met open armen ontvangen! Hij was erg geinteresseerd in ons onderzoek en kon ons veel vertellen over het zorgsysteem van Ghana. Over de rechten van het kind, Registratieprocedure en handleiding voor het werken met weeskinderen in Ghana en de functies van een social worker op district niveau. Genoeg informatie om uit te pluizen en te kijken wat we kunnen gebruiken! Weer een stapje verder en met een zeer informatieve bron vrienden gemaakt ;-) we hebben een vervolg afspraak!

Ik zit alweer aan een a4tje tekst en heb zin in wat kreten.. dus op naar de wist je datjes.....

Vrijdag de 13e

Even een update(je) over Rebecca.

Het is niet te geloven wat er allemaal (niet) mogelijk is in dit land.. GEWOON OMDAT HET KAN! Uhuh.. Vorige week dachten we een 'health insurance' voor de kleine meid geregeld te hebben zodat ze in ieder geval een plekje kon krijgen in het ziekenhuis en op de operatie tafel. Dolgelukkig verlieten we het hoofdkantoor met een bewijs van betaling en Rianne en Pamela konden het officiële boekje wat je bij je draagt als bewijs dat je daadwerkelijk verzekerd bent, ophalen over 3 maanden en overhandigen aan Rebecca!!! jaja, duurt natuurlijk heel erg lang voordat alles geregeld is. Helaas.... 2 dagen later hoorde Marjolijn van Daniel andere dan van het weeskinderenproject (contactpersoon mbt dit meisje) dat haar naam niet volledig was dus de procedure nog niet rond is. Jeeeeemig wat een drama! Inmiddels is ze verplaatst (duurde even voordat er een auto geregeld kon worden) naar een 'goed' ziekenhuis in Ho. Maandag gaan we de juiste papieren in orde maken en haar wederom een bezoekje brengen. Marjolijn wil haar als fosterdochter, eens kijken of we dit ook kunnen regelen maandag! Wordt vervolgd.....

Wist je dat: niet Pam maar Marjolijn deze stukjes schrijft.....

Chick off van het project!

Vorige week hebben we eigenhandig een selectie gemaakt van de gezinnen die we willen bezoeken en een planning voor de komende weken! Nadat dit een week in 'de week' heeft gelegen bij de social worker (Don) ontmoette wij hem afgelopen dinsdag en wilde hij woensdag als een racket van start gaan. 6 Gezinnen bezoeken, in Kadjebi, op EEN dag, in de namiddag (als de school uit is en het kind thuis... waar we niks uit krijgen qua info) en te voet.... We weten niet of dit een 'wanna be Obrunie actie'was maar ik dacht dat alles hier rustigaan op zn tijd ging! Onhaalbaar maar Don tegemoet komend zijn we woensdag de eerste gezinnen gaan interviewen. Het was leuk en we worden overal hartelijk ontvangen. We hebben nu het idee dat ze redelijk oprecht zijn. Helaas is de taal nog best een struikelblok. Hoewel Engels de voertaal is wordt er door de meeste gezinnen hier in het binnenland niet meer dan jip en janneke engels gesproken! Don doet z'n best als vertaler alleen ons gevoel erbij zit niet helemaal lekker. Zo hebben we het idee dat hij van een openvraag met zn goede bedoelingen voorbeelden geeft en daarmee de ouder het antwoord in de mond legt. Dit geprobeerd te bespreken ... we zullen zien. Na 2 gezinnen bezocht te hebben wisten wij genoeg om verder te kiunnen en waren wij voor vandaag uitgeblust. Viel te verwachten natuurlijk dus zijn we donderdag 8uur 's morgens verder gegaan en 3 gezinnen bezocht. Dit keer 2 in Asato en 1 in Korsamba (kindje van ...) Na deze 5 gezinnen hebben we de vragen aangepast aan het niveau van de gezinnen en zijn we in gesprek gegaan met Daniel over de tactiek en andere info. Veel nuttige informatie verder kwam misschien wel als grootste probleem de mentaliteit van de ghanees naar voren.. maarja wie dat in literatuur opschrijft wordt waarschijnlijk de doodstraf opgelegd en waarschijnlijk zal er hierover weinig te vinden zijn in ghana! Lastig te onderbouwen voor het project dus... Maargoed het glas is nog steeds half vol en met de aangepste vragen gaan we het volgende week gewoon weer proberen.

Het is leuk en de kop is eraf! We zien op deze manier nog eens wat van de (achter) buurten en een half uur lopen door de Bush Bush is geen enkel probleem .... Pffff.... Dat was wel eff zwaar maar ook weer een hele ervaring zoals er nog vele zullen volgen!

Bye bye zwaai zwaai,

Ennuh wist je dat in de wist je datjes staat hoe het ons verder vergaat...