Wist je dat...... 14 Feb 2009

Wist je dat:

• Wij gister in de plaatselijke kroeg hebben gezeten!
• Sinterklaas spelen bij de buren en een ander gezin best leuk is!
  De t-shirts toch altijd passen omdat ook een soepjurk geen probleem is om te dragen
• Er ook kinderen bang zijn van Obrunies (of ligt dat aan de personen?)
• Pam de berichten voor de weblog schrijft
• Mar en Rian over een week alweer gaan Touren door Ghana!
• Pam dat de week erna met Ruud gaat doen...
• Jullie nu denken dat het project dan stil ligt.. maar dat mooi niet zo is
• Wij Nederlanders efficient proberen te zijn in Ghana
• De Ghanesen dat woord niet eens kennen (wait, I'll come)
• Vrijdag de 13e ook echt een vrijdag de 13e was hiero bij de evenaar in de buurt
• De electriciteitskabel los kwam te hangen terwijl er een busje aankwam met iemand op het dak...
• Wij in het NL riepen BUKKEN BUKKEN!! WHAAAAA
• Hij net op tijd de kabel kon ontwijken zodat hij niet onthoofd werd.
• Je een gat in de lucht springt als het stroom het weer doet...
• Buiten de stroom ook het water hier uitvalt.
• Wij nu heel benieuwd zijn wanneer we weer kunnen douchen.
• Een uur door de rimboe lopen om een gezin te bezoeken heel normaal is voor het project!
• Pam echt heel blij wordt van de berichtjes die haar vader op de site schrijft.
• Natuurlijk ook alle andere berichtjes ontzettend veel steun geven aan ons drieën.
• Wij soms helemaal in een deuk liggen om de reacties!
• Ze hier hun tanden poetsen met een stuk hout! (wel speciale natuurlijk, eentje met tandpasta in het midden ofzo)
  
  
• WE DOOR DE OOM VAN RIANNE NOG EENS 3 KOFFERS HULPGOEDEREN KUNNEN LATEN OVERKOMEN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
• DAAR NOG BEST kleine KADOTJES BIJ PASSEN VOOR ONS!
• Jullie dan wel heel snel moeten zijn omdat de koffers zondagochtend vertrekken!(jullie dus allemaal net te laat zullen zijn)
• Wij een speciaal verzoekje hebben voor kaas (ingeseald) + kaasschaaf en gezichtsreinigingsdoekjes van nivea voor in de koffers....
  
  
• Nu ALLE hulpgoederen die verzameld waren hierheen komen, waaronder de kleertjes van Katinka!
• We nu dus nog vaker sinterklaas kunnen spelen
• Het onwijs gaaf is dat enkele van jullie weten hoe het hier is
• Onze amaretto bijna op is, en de spekjes al soldaat gemaakt zijn :-(
• Tandenstokertjes na het eten van een ananas geen overbodige luxe is
• overal waar wij komen vol gestopt worden met bananen die we mee moeten nemen naar huis....
• dat onze darmen waarschijnlijk verstoppen en wij daarom nog steeds niet aan de race zijn.
• We onze derde zondag wederom in de kerk zullen doorbrengen.
• Wij hier 12 Cedi (7 €) betalen voor een wijntje die in nl 2 euro kost!
• We regelmatig popcorn maken van plaatselijke mais!
• Wij al 2 weken elke dag rijst eten en nog geen diner hetzelfde was..
• Ons avondeten creatief samengesteld wordt door rijst met; noten, tonijn met kaassaus, gebakken banaan of nl'se kruidenzakjes.
• De buurman niet wist hoe hij thee moest drinken... (wij hem dat natuurlijk geleerd hebben)
• De dames flink vorderen met het project! Onze ideeën en plannen de pan uit rijsen
• Valentijn zonder onze schatjes gevierd moet worden! (of toch niet????)
• De moderne techniek van tegenwoordig NL ook wel weer heel dichtbij brengt!
• Nu Pam en Mar een jaartje ouder zijn, zij ook tegen hun knuffels beginnen te práten!
• Rianne in haar blote naakie en koplampen buiten stond te filmen!
• Haar dagboek al een stoflaagje draagt (zoals het hoort in Ghana)
• Jezelf scheren echt ZO 2008 is!
• Wij weer uitkijken naar de berichtjes die jullie op dit wistje datje zullen sturen!
• Wij 2 minuten geleden de plaats voor de brug van Dodi Fie hebben bezocht!
• Dit een eilandje is omdat de rivier zelfs in het droge seizoen niet opdroogd!

WAT DOEN WE HIER EIGENLIJK!!!!!!

Nou dat zullen we jullie in het kort even vertellen!

We gaan een onderzoek doen binnen het weeskinderenproject van stichting ATTA. Het weeskinderenproject is gestart in 2003 en geeft op dit moment aan 120 kinderen een toekomst.

Het onderzoek betreft een beschrijving van het proces dat een kind, opgenomen in het weeskinderenproject van stichting Atta, van aanmelding tot verblijf doorloopt.

Binnen dit onderzoek zetten wij 3 onderwerpen centraal;

• Aanmelding van kind en gezin
• Selectie van kind en gezin
• Positie van kinderen in het gezin

Wij vinden het weeskinderenproject een mooi concept waarbij kinderen die niet door hun eigen ouders opgevoed kunnen worden de mogelijkheid krijgen op te groeien en zich te ontwikkelen in een gezinssituatie in plaats van in een weeshuis.

De doelstelling van het weeskinderenproject van stichting Atta luidt als volgt:

Het ondersteunen van en onderwijs aanbieden aan wees- en zeer arme kinderen. Door een financiële ondersteuning van €50 per jaar door 'adoptie ouders' vanuit Nederland kunnen deze kinderen naar school. Tevens worden de gezinnen waar ze liefdevol zijn opgenomen met rijst, zeep, suiker e.d. ondersteund. Ook worden de gezinnen ondersteund door het aanbieden van een ziektekostenverzekering. Op deze wijze hoeven de kinderen niet meer te werken voor de kost en kunnen zij leren lezen en schrijven. Inmiddels loopt het project ruim 4 jaar en vraagt de stichting naar de stand van zaken op het gebied van de praktische uitvoering in Ghana. En dat is dus ook wat wij in Ghana voor stichting Atta gaan onderzoeken.

Het is onze doelstelling om uiteindelijk een onderzoeksrapport af te leveren waarin van 15 tot 20 gezinnen, concreet beschreven staat hoe het proces van het weeskind verloopt van A (aanmelding) tot V (verloop van verblijf).

Dit rapport zal als doel hebben het inzicht geven in de praktische gang en stand van zaken binnen het weeskinderen project. Ook zal het kunnen ondersteunen bij keus tot ontwikkeling van het project en wellicht zelfs bij subsidieaanvragen ten behoeven van de ontwikkeling van het project.

Tot zover verloopt alles op de ghanezen manier erg voortvloeiend. We hopen dat dit ook zo blijft.

Bizarre dagen!

Het is nog maar 3 dagen geleden en nu alweer een bericht uit het verre Ghana... het lijkt wel of het gemakkelijk is internet te gebruiken hier maar wie weet kunnen we het komende 2 weken niet dus grijpen elke kans aan om het thuisfront iets te laten weten! Daniel is nu bij ons voor het verjaardagsfeestje en dat betekent mogelijkheid tot internet. Aan gespreksstof ontbreekt het niet dus de vingers vliegen over het toetsenbord en schetsen een beeld van ons verblijf.

We waren bij donderdag gebleven en vrijdag begon de dag met een kapot deurslot. Ik denk datie mee wilde naar Dodi Papase want tijdens het op slot draaien kwam het slot er met de sleutel gezellig uitzetten. Helaas er was geen plaats meer in de taxi, het slot werd voor 4 Cedi gemaakt (dat is € 2,38) en wij waren getuige van hoe makkelijk er in te breken valt.. hup de deurpost eruit, beetje duwen en trekken en hij is open.. we moeten maar denken dat het jatten uit een houten hutje nog makkelijker is en het guesthouse status heeft. Wie hier inbreekt wordt door Kofi persoonlijk in zn nekvel gegrepen en de sociale controle helpt hem de boef op te sporen.

Met 30 minuten vertraging vertrokken we dan toch met een aan elkaar getapte taxi naar Dodi Papase. Daniel (de schat) had een quide geregeld omdat we deze tour niet zelfstandig als de 3 blonde musketiers mochten ondernemen. Het was fijn dat Christian erbij was, aldaar dachten we een afspraak te maken om hem na een aantal uur weer te ontmoeten (Rianne kende daar toch de weg) maar dat ging 'm niet worden. Hij heeft ons geen moment alleen gelaten, en we vermoeden dat hij dat van Daniel ook niet mocht. Fijne vent die Daniel.. moeders, jullie kunnen met een gerust hart slapen vanavond!

Gillend en krijsend rent er iemand van achter op ons af. We hoorde alleen Miss Ami!!!! Miss Ami!!! Ze herkende Rianne en sprong van geluk een gat in de lucht. Mar en Pam keken met verbazing toe hoe de dame Rianne omhelsde. Alsof haar leven ervan afhing, Geweldig!dat was het zeker! Rianne ontmoette nog veel meer bekende er herkende alle plaatsen. We hebben het ziekenhuis bezocht dat zij in 2007 hebben opgeknapt en het zag er werkelijk nog prima uit! Alle bedden waren voorzien van een klamboe en het oogde schoon!De aanbouw van toen was klaar en de volgende bouwplannen ook. Daarna zijn we naar de schooltjes geweest en de fruittuinen bezocht. Dit project was minder rozengeur en maneschijn.. voor de stichting de klachten en het aanbeeld gefilmd en verder gegaan naar het hostel. Hiervoor brachten we een nieuwe klepel mee want de grote bel was kapot gegaan.. We waren helden en werden na het grote moment van het ophangen aan iedere schoolklas (dat waren er nog al wat) voorgesteld. Raar hoor om zo uitgebreid ontvangen te worden... we zijn geen goden.. toch?!

Na een Guinness Malt drankje en een pakje koekjes gekregen te hebben moesten we door. Rianne vertelde ons dat dat altijd gedaan werd bij speciale gelegenheden.

Snel terug naar Asato! We waren er helemaal klaar mee, moe bezweet en voor ons gevoel super ranzig(iedereen handje schudden.. lekker met ziektes) wilde we zo snel mogelijk naar huis. Ik vertelde al even over de met ducktape aan elkaar geplakte taxi.. nou we hebben het geweten. De oververhitte motor begon te stotteren en halverwege de terugweg was het zover. Het moest er natuurlijk van komen, midden op de weg stonden we naast de auto rood te worden van het oplaaiende stof van de bauxiet weg! CAR BROKEN???!!!???

Met de benen-wagen verder ..het was niet te geloven. We hebben in een scheur gelegen maar toen we echt moesten gaan lopen waren we niet blij.. geen water, op het heetst van de dag lopen langs een bauxietweg zonder enige schaduw..nee, het is niet het leukste maar absoluut wel een ervaring! Gelukkig kwam de taxi 20 minuten later weer langs tuffen en moesten we instappen.. een zonnesteek is ons bespaard gebleven.

Die avond kwamen Kofi Daniel en Emanuel langs, 'just to see how we are doing'. Lief he, omdat we hadden vertelt over de taxi kwamen ze kijken hoe het met ons ging.. nou, ik had op dat moment Ruud al 1 uur en 2 minuten aan de lijn en de dames wilde net een amaretto inschenken... het ging uitstekend met ons!

Zaterdag was een bizarre dag, en wel omdat hij onwijs leuk begon en eindigde bij het politiebureau en het ziekenhuis! Een geruststelling is dat ons niets overkomen is, dus blijf rustig verder ademen ;-)

's morgens zijn wij met Abe naar de Wli watervallen geweest. Dat wisten jullie natuurlijk al maar wat jullie niet weten is dat we op de heenweg gestopt zijn bij een struisvogel-boerderij! GEWELDIG! Vooral ik vond het erg leuk.. wat een lelijke beesten en ze lopen als koningen! Leuk familie-wapen Leijendekkers! Het was een leuk halfuurtje wandelen door het woud om bij de waterval te komen. Wist je dat, het net lijkt of er een hogedrukspuit op je schouders staat als je er onder loopt!(of staat deze verkeerd..) Je voelde in ieder geval meters ver van de waterval de kleine druppeltjes je tegemoet komen! Heerlijk verfrissend, Abe kon in tegenstelling tot de gids goed met de camera omgaan en heeft leuke foto's genomen. De filmpjes van de gids was alleen maar gruis en ingezoemde beelden van de grond.. haha LEUK! Nee ghanesen zijn niet zo bekend met dat soort dingen! Een foto camera gaat net! Nog wat souvenirs gekocht en terug naar Asato.

Onderweg terug zag het (ter hoogte van Abe zijn 'home town') ineens zwart van de mensen om de auto.. Abe stopte en hoorde het aan, er was een begrafenis dat konden we zien maar iedereen was in paniek en wilde de auto instappen.. gelukkig zaten de deuren in eerste instantie op slot! Normaal gesproken is het feest op een begrafenis dus wij snapte er niks van, hadden wel door dat er iets ergs aan de hand was maar konden ze niet verstaan. Abe liet iemand instappen en ging als een malle rijden.. 150 km/u en wij wisten nog niet wat er aan de hand was! Abe vertelde, en het volgende moment maakte we het meer dan bewust mee;

Iemand had een kindje van 8 jaar aangereden en was doorgereden. Omdat het Abe zijn dorpje was moest hij wel te hulp schieten en zette wij een achtervolging in. Bij het politiebureau aangekomen was het busje al aangehouden en zat de dader in verhoor! We zijn doorgereden naar het ziekenhuis waar we het meisje zagen liggen.. de jongen die meereed en Abe liepen door en ook wij mochten zomaar doorlopen. Het is al bijzonder dat we zo makkelijk mee konden kijken en Abe vroeg nog of we foto's hadden gemaakt.. nou nee daar stond ons hoofd even niet naar.. Het meisje lag er niet fraai bij en ik zal jullie de details besparen. Later kregen we te horen dat het kindje wees was en alleen een oma als voogd had zonder geld, zonder verzekering, zonder toekomst zeg maar! Ik kan wel zeggen dat het Marjolijn het meest aangreep en zij heeft aangeboden om op wat voor manier dan ook iets voor haar te kunnen beteken! Die avond is er via Abe contact geweest met het ziekenhuis waar het meisje nogsteeds lag. Er was geen dokter in de buurt en ze hadden het nummer van de ambulance niet paraat.. er werd naar iedereen gezocht terwijl er geen behandeling gegeven werd op ehbo na. We hebben op het punt gestaan pijnstillers te gaan brengen wat uiteindelijk niet direct nodig was. Onze verbazing was groot over de gang van zaken, er was wel een auto maar geen benzine om het kindje naar een ander ziekenhuis te brengen, er was wel een ziekenhuis maar geen dokter die bereikbaar was netals de ambulance waarvan ze het nummer niet hadden.. eeehm 112 denk ik dan, perfecte uitvinding! Goed, maandag ochtend gaan we het kindje bezoeken en zullen we meer weten. Ze is in ieder geval niet meer in levensgevaar...

Alsof het niet ophoudt kreeg Abe vadaag (zondag) te horen dat zijn broer zichzelf had opgehangen in een boom.. zelfmoord.. luguber is dat wij zaterdag hem nog een stukje een lift hebben gegeven en dus naast hem hebben gezeten. Abe zit nu bij onze verjaardag en laat geen traan. Mmm bijzonder hoor... echt een bizar weekend

Voor ik ga afsluiten wil ik nog wat leuks vertellen. We hebben onze verjaardag gevierd!!!!! JIPPIE MARJOLIJN is 26 geworden! Vanochtend voor haar gezongen en een kettinkje met een rosetje gegeven! Die is inmiddels soldaat gemaakt netals de nederlandse pannenkoeken en spekkies die we uitgedeeld hebben.. een mannetje of 15 is gezellig op ons feestje gekomen.. geen vette hap en in het begin net een kinderfeestje.. spekkies, en fris! allemaal in een rondje zitten en niks zeggen..hihi. Later de muziek op hardcore en de jongens geleerd te hakken.. uhum nou dat werd 'm niet.. door met frisbee-en en ik(pam) heb Daniel geleerd om de bachata te dansen. GEWELDIG! Verder wel gezellig geworden. Ook weer een leuke ervaring, toch niet echt voor herhaling vatbaar!

Zo! jullie zijn weer bijgepraat en wij gaan dit op 't net zetten! Helaas zijn de foto's tot nu toe niet gelukt.. des te leuker is het als we thuis komen!! :-) Dikke knuffels van de jarige obroenies!

Wist je dat;

• Ze kogels afschieten bij de herdenking van doden.
• De chiefs met gebogen hoofd zitten en de rest aan het feesten is DE HELE NACHT DOOR!
• Wij daar GEK van werden en niet konden slapen..
• We blij mogen zijn dat ons wiegje in Nederland stond.
• Ghanezen alles eten wat los en vast zit
• Zij nu ook pannenkoeken kunnen bakken
• Marjolijn er een 'moeder' bij heeft... dit een lerares van een van de schooltjes uit Asato is.
• Wij vanochtend naar weer een andere kerk (van moeders) geweest zijn
• Wij daar in het nederlands een gebed en een liedje moesten aandragen
• Dit erg lachwekkend was maar we het met alle trots gedaan hebben!
• Er hier ook Hijsende Kranen zijn (aldus pam, net wakker)
• Er hier spullen vanzelf weglopen... rianne haar adapter, pam dr waterflesje en marjolijn haar hoofdlampje...
• Wij onze kleding wassen onder de douche
• Rianne en Marjolijn bijna aan de race zijn...
• De bananen daarom niet aan te slepen zijn.
• Wij ontzettend veel van onze vriendjes houden en ze dan ook regelmatig sms'en of bellen....
• Ons dat erg goed doet en daar al 40 cedi p.p. aan besteed is!
• Wij morgen naar het computercentrum gaan om te kijken of we kennis kunnen brengen!
• Eerst het meisje van het ongeluk gaan bezoeken
• en nu lekker gaan slapen

Wist je dat......

Om het een beetje af te ronden maar jullie niet te onthouden van de geweldige weetjes hier start ik een 'wist-je-datjes' lijst! De eerste is de allerbelangrijkste want:

WIST JE DAT:

• -Marjolijn 8 februari, Pam 11 februari en Rianne op 28 februari jarig zijn!
• -Zij dit zondag a.s. vieren met Djembés, 20 man gezelligheid, pannekoeken en star-bier
• -Er een jongen ineens aan het polsstokhoogspringen was met een grote stok bamboe over de springtouw die strak gehouden werd
• -Wij elke ochtend om 4.30 gewekt worden door het gekrijs van enkele K*T hanen.
• -Wij daar helemaal niet blij mee zijn en vooral mar en rian ze het liefst op eten!
• -De dames zich voor een deel hebben aangepast aan het eetpatroon van de ghanesen
• -dit betekent dat zij rond 16:00 avond eten
• -Er een koffer met NL eten in de kamer waarvan we (uitgerekend) waarschijnlijk nog een maand langer kunnen blijven
• -De stroom zijn eigen leven leidt in Ghana en ons soms fopt door te twijfelen..
• -De opperchaoot gepromoveerd is tot chaoot omdat ze de sleutels al een week bij zich draagt
• -Ghanezen niet bekend zijn met dildo's en vibrators
• -zij nog minder begrijpen van ons....
• -Pam onze spinnen-vanger is terwijl de andere dames gillend weg rennen (of in hun hok kruipen)
• -We het hele weekend onze eigen guide hebben en naar de Wii-waterfalls gaan om te zwemmen!!!!!!!!!
• -Onze buurmannen de guides zijn zij Stefan en Abe heten.
• -De kinderen (en leraressen) sinds onze komst Polonaise lopen
• -Er in de plaatselijke kroeg Jan-Smit gedraaid wordt
• -Wij echt hele gele uriene plassen... waarschijnlijk veel teveel vitamine binnenkrijgen...
• -Vitamine teveel niet door het plaatselijke voedsel komt
• -we gister appel en bananen-pannenkoeken als avondmaal gegeten hebben.
• -Pam en Marjolijn weer met knuffels slapen sinds ze hier zijn
• -De brutaalste gekko, bij Rianne in de douche ging kijken
• -Marjolijn is gaan koek-happen met spekjes
• -Wij de spekjes (snoep) zelf ook wel erg lekker vinden....
• -Pam al lekker verbrand is
• -We van alle kanten ineens fruit krijgen en nu voor 2 weken genoeg hebben (als het niet uit zichzelf wegloopt)
• -Onze lakens door the house-lady gewassen wordt zonder zeep
• -onze bedden dus naar het water uit de kraan ruikt... bleh..
• -Wij vandaag met een taxi door een gat gereden zijn van letterlijk 2 meter diep
• -Hij deze over het hoofd had gezien, de schrik er goed in zat maar de auto gewoon doorreed
• -De kinderen vandaag ongeveer 50 liter water hebben gedronken tijdens het spelen in de obroenie-speeltuin!
• -Het vandaag 42 graden was in de zon en 34 graden in onze holletjes..
• -34 graden wel heel erg warm is om in te slapen
• -Er tijd genoeg is waarin boeken gelezen worden (goed he mams)
• -Daniel nog steeds zijn afspraken op tijd nakomt als ghanees zijnde
• -We vandaag ncecaki-cake ontdekt hebben
• -Dit het eerste ghanese lekkernijtje is wat bestaat uit pinda's, peper en een beetje zout!

Onze belevenissen in de 2e week!

Het begint al te wennen hier dus we doen ons ding.. we hebben behoefte om ons nu nuttig te maken want de markt en het kennismaken met jan en alleman hebben we gehad. Tijd dus om een planning te maken van wat we allemaal gaan doen de komende 3 weken. Na deze 3 weken gaan Mar en Rianne met de rugzak Ghana door en de week erop gaat Pam met Ruud ongeveer hetzelfde ondernemen.

Marjolijn vertrekt alweer over 4 weekjes en daarvoor willen we heel veel bekijken. Hoewel het project van Rian en mij wel op gang komt loopt het nog geen storm daarmee en gebruiken we de tijd om de projecten van Stichting Atta te benaderen. Enkele projecten die afgelopen jaren zijn opgezet zullen we bezoeken en kijken hoe het ermee staat. Zo hebben we 2 personen benaderd die de eer hadden het 'solar kooking' uit te proberen. Dit is een grote 6 hoekige kartonnen bak met folie bedekt. Door de zoveel weerkaatsende zonnestralen gaat water in een pan koken en kan er eten 'gratis' bereid worden. Geweldig toch! Alleen het systeem van de ghanezen, wat betreft koken, wordt in de war gebracht en dat heeft nog enige tijd nodig om in te burgeren. Het was leuk om hiervoor op pad te gaan. Zo hebben we ook het neergezette computercentrum bezocht (wat nog niet werd gebruikt wegens kennis tekort) en gaan wij langs bij vergaderingen van leraren waar Marjolijn als een soort god ontvangen wordt.

Eff tussendoor: Marjolijn is hier 5 weken om te bekijken wat zij kan bijdragen aan de 'kindergardens' van de scholen hier in de omgeving. Sinds een half jaar zijn deze 3 lagere klasjes opgezet. De belangrijkste reden hiervoor is het rust en regelmaat bieden aan de kinderen. Ook het klaarstomen voor de primary school is een belangrijk doel hiervan omdat de kinderen vanuit thuis geen basis meekrijgen. De meeste ouders kunnen bijvoorbeeld zelf geen engels laat staan dat ze het hun kinderen (stimu-)leren.

Er is een onwijs groot verschil te vinden tussen de verschillende schooltjes maar de kinderen zijn net zo schattig. Het ergste wat ontbreekt is de motivatie en creativiteit van de leraren... maarja daar kun je in 3 weken nu niet echt iets aan doen. Ze roepen allemaal dat ze te weinig speelgoed hebben, wij denken daar echter anders over. Met de materialen die ze hebben en het bewaren van bijvoorbeeld de flesjes en zakjes die dagelijks gebruikt worden kan je een heel veel creatieve dingen doen! Kennis over ontwikkeling van het kind (grove en fijne motoriek bijv.) is ook ver te zoeken bij de leraren. Tijdens een leraren-training kwamen we er achter dat al deze kennis en creativiteit wel bij het hoofd aanwezig is maar dus niet overgebracht wordt naar de uitvoerenden. Of ze zijn gewoon te lui om het uit te voeren.. helemaal de vinger er op leggen lukt nog niet!

Zeker het slaan met een stok en bevelen schreeuwen, duwen en trekken aan de kinderen (wat kennelijk bij de cultuur hoort) kan er bij ons niet in!

We hebben de buurman hierover gesproken die ons de ghanese cultuur en manier van opvoeden van de kinderen uitlegde (zoals hierboven vernoemd). Toen wij onze manier van opvoeden aan hem probeerde uit te leggen zei hij dat dat hier zo niet hoort... en nooit zal werken. Sja, je moet ook wel ergens beginnen natuurlijk.. anders verander je een cultuur niet! Om maar even door te gaan met onze bevindingen en verbazingen te delen, spraken we met de buurman ook over hoe de regering in nederland in elkaar zit, dat we bankzaken via het internet regelen en dat er een cao bestaat waar vrije-dagen en het pensioen in geregeld is. Het meeste verbaasde hij zich nog over het feit dat elk huishouden in NL een eigen kraan heeft waar zowel warm als koud water uit de kraan komt.... 'hot and cold water out of the same...... '?????????????????? en natuurlijk het bestaan van homo's en lesbiennes was een no-go! 'but 2 women, how do the have sex? It can't' was zijn eerste reactie! Hahahahahahaha echt mooi! Onze uitleg over sexspeeltjes deed de verbazing op zijn gezicht nog groter worden.

Verder hebben we deze week een hele leuke korte broek laten maken samen met een topje! Na 6 keer passen,verstellen en een leuke band te hebben opgebouwd met de naaister van de hoek mag het resultaat er wezen en hebben we geweldige ghanese kleding! We hebben haar direct nog een opdracht gegeven voor een broek-pak. We zijn benieuwd!

Het weekend van Januari op Februari

Zaterdag was DE dag van onze eerste internet beleving. Met dank aan mijn schat waren onze verhalen die avond nog te lezen. De verbinding in Ghana trok het namelijk niet. Super snel kregen we al leuke reacties via sms en telefoon op de verhalen! We werden er helemaal gelukkig van hier :)

Minder gelukkig werden we van de eerste regenbui die zaterdag middag rond 17:00 naar beneden kwam zetten.. de hagelstenen (ja je gelooft het bijna niet, maar 't is heus) lieten de voorruit van de taxi nog net iets verder scheuren en we zagen geen hand meer voor ogen door de beslagen ruiten. Met 50km p/u denderde de taxi gewoon tussen de holen en gaten door! Toch was de regen ergens ook wel fijn, alle stof sloeg neer en de temperatuur zakte met 8 graden naar beneden.. we kregen bijna kippenvel. Het werd echter wel benauwder en ook de muggen en andere ongedierte kregen er ineens erg veel zin in om obroenies te pesten. De eerste echte muggenbeten, rode vlekken en irritaties hebben onze mooie (nog steeds witte) huidjes verminkt. Ook al het vuil hier in de lucht wordt onze poriën in geblazen waar onze huid tegen protesteert. Wat dat aangaat heeft onze huid nog meer moeite met acclimatiseren dan wij zelf!

Die middag kwamen we thuis met stoffen om een broek-pak van te laten maken, 3 mango's en een ananas. In Hohoe hadden we een dame zien lopen in zo'n broek-pak. We waren meteen verkocht en hebben foto's van haar gemaakt om dat aan 'onze' naaister te laten zien. Geweldig hoe dat hier gaat he.. in NL loop je een winkel binnen en heb je miljoen keuze.. hier loop je de straat op en maakt foto's van een voorbijganger (waarna je de kleding na laat maken).

Wat we even moeten delen met jullie is de vraag die aan Rianne werd gesteld vandaag: we waren even aan het wachten (zoals gebruikelijk) en een jongen vroeg haar of ze iemand in NL wist die hem van zijn aids af kon helpen. We moesten hem teleurstellen maar zoiets raakt je toch in je hart.. Om maar niet te denken aan hoe hij leeft, met welke onzekerheden en gedachten. Kennelijk was hij bereid naar NL te komen of anders... het was een oprechte vraag...

Na wat NL'se luxe, een amaretto met spekkies als toetje gingen we slapen en stonden we zondag morgen 6 uur op om 7 uur in de kerk te zijn. Als echte hollanders waren we natuurlijk om 7 uur bij de kerk en als echte muppets waren we 1 UUR TE VROEG! Uiteindelijk hebben we 5 uur in de kerk gezeten. Wel leuk om de voorbereidingen mee te maken en ook het zingen en dansen. 4 keer in polonaise lopen om een gift te deponeren in een grote pot. We werden in het Twi aan de dorpelingen voorgesteld, waar we zelf alleen onze namen van verstonden. Het zal wel goed zitten, daar moet je niet moeilijk over doen. Schattige kindertjes kwamen steeds een stukje dichterbij en op een gegeven moment kropen ze bij ons op schoot. Twee vielen er zelfs heerlijk in slaap.. wat een qeuties.

Na de kerk op naar de (inmiddels speel-) tuin van de obroenies. Er liep een hele horde kinderen met ons mee toen de kerk uit was. Iedereen wilde aan het handje van een obroenie lopen en zo liepen er vier schattige zwarte kindjes mee aan ieder een vinger. Eenmaal bij ons guesthouse hebben we met deze 20 tot 25 kinderen met de bal gespeeld. Geweldig vinden ze het en wij ook! Vanaf dat moment is onze achtertuin na schooltijd voor 2,5 uur een speelplaats geworden. We hebben al regels op moeten stellen om het speelgoed terug te krijgen achteraf en hen rond 17:00 ook weer weg te krijgen. De kinderen moeten hun ouders dan helpen met water halen en koken en dergelijke dus dat was een mooie tijd! Elke dag worden het steeds meer kinderen die komen spelen.. ze worden vrijer en vrijer in hun spel en vinden het prachtig als we meedoen! Na 4 dagen zijn wij alleen al een beetje uit gespeeld ;-) Ghi

Zondag avond kwam Daniel(28 jaar) bij ons langs en hebben we 2,5 uur aan het project gezeten. Hij vertelde interessante dingen met voorbeelden en voelde zich volgens ons wel best relaxed tussen leeftijdsgenootjes. Via zijn laptop hadden we internet-verbinding en konden we de reacties op onze weblog lezen! Helemaal toppie, echt heel leuk!

Onze eigen dingetjes op een rijtje

Het is hier heerlijk warm. 35 graden overdag en 20 graden minimaal 's nachts en dan nog hebben we het afgelopen nacht koud gehad door de ven die aanstaat tegen de muggen! Verder een erg droge omgeving maar wel groen. Dat komt omdat wij nu in het droge seizoen zitten. Lekker stoffig dus!
De zon brengt onze huid af en toe wat rare plekken maar echt last van de zon hebben we niet! De warmte is goed te behappen met de zakjes water die we kunnen kopen. Ook de muggen zijn niet echt gek op ons, het is ook niet echt muggentijd in de droge periode. ‘Gelukkig' hebben we wel ontzettend veel mieren tussen onze kleren, in de koelkast en langs de muur lopen.. ook vlooien zijn er op en top en dat jeukt als een GEK! Toch nog iets om op de mopperen dus ;-) haha
De wegen hier zijn er wel en geasfalteerd ook nog eens maar als je nu denkt dat dat prettig rijden is dan zit je er flink naast! In de lange rechte wegen worden bewust gaten gemaakt tegen het te hard rijden. In een taxi lijkt het dus net of je in een race spelletje zit met het level: ‘ONTWIJK DE GATEN!'.
Het is maar goed dat wij brutale nederlanders zijn. Door zelf dingen te ondernemen hebben we deze week nog iets kunnen bereiken! Het acclimatiseren is wel gelukt, nu mag het werk beginnen maar helaas laat dat nog even afrikaans op ons wachten.
Anastasia is de kok van het questhouse in Kadjebi. Helaas zijn wij niet zo rijk in Asato. Gister hebben we haar vis zien klaar maken, lekker bloederig en de gieren zaten er 4 meter vandaan naar te koekeloeren! Die zie je echt heel veel rondvliegen hier, een prachtig gezicht zoals ze drijven op de lucht maar waarom ze hier rond hangen wil ik niet bij nadenken.
In Kadjebi hebben we stof gekocht en door een naaister in Asatu een broek laten maken. Na het weekend zullen de 3 broekjes klaar zijn. We zijn benieuwd ...
Elke dag begint met een verfrissingsdoekje van Nivea, een schuursponsje voor onze tanden, een beetje deo en dan eerst zonnebrand. Daarna (als we het niet vergeten) Deet tegen de muggen en een beetje desinfecteer op de handen voor we naar de wc gaan.
In Kadjebi hebben we een gas-kookstelletje gekocht. Voor het vullen van de gastank moesten we op en neer naar Jesikan, een dorpje verderop. Antony kon ons wel even heen en weer rijden.. hij moest alleen even vrij nemen, bij zn werk waren wij het bewijs! Het kopen en rondlopen op de markt is geweldig!
Toen we het Paleis van de chief bezochten en daar even moesten wachten zei een vrouw ineens mijn naam. Ik keek om en zag dat ze het niet tegen mij had maar tegen haar eigen kindje.. ocht wat schattig, dat verwacht je toch niet! Daar ben ik mee op de foto gegaan.. 2 Pammelatjes! Foto's zijn echt super leuk geworden.

Dag 7
Het is vandaag een week geleden dat we onze eerste voetstappen in het warme Ghana zette. Vandaag zijn we vroeg opgestaan en in de middag naar Hohoe gereden voor 25 Cedi's. Het was een rit van ongeveer 40 minuten. Het eerste internet cafe maakte geen contact met het internet en met het afrikaanse geduld hebben we er 30 minuten op zitten wachten! Nu zitten we in een ander internet cafe waar het wel werkt maar nu nog hopen dat het verzenden van een mail lukt en aankomt. Verder zal er vandaag niet veel meer op het programma staan.. maar relaxed het is afrika! No Worries!

Dag 1 in Asato

Op eigen initiatief zijn we opzoek gegaan naar de Chief van het dorp. Ons even melden is wel zo netjes. Al wandelend door de stoffige straatjes werden we als aapjes aangekeken en hartelijk verwelkomt door alle inwoners. Ook door de kleine kindjes die riepen 'Obroenie, obroenie' wat 'blanke' in het Twi betekent! Zo ingeburgerd als we al zijn antwoordde we natuurlijk met 'Obibinie!' wat inderdaad 'zwarte' betekent. Dat vinden ze wel mooi!

De opper-chief was 'on tour' en dus werden we door de inwoners naar een sub-chief gebracht. Door hem werden we 'op 't watertje' uitgenodigd bij hem thuis. Foto's kwamen tevoorschijn en we leerde welkom (Akwaba) te beantwoorden met; Jenna
Die middag zijn we met de buurman (Abe) mee naar Kadjebi gelift. Hij moest even iemand opzoeken bij de secundairy school van Kadjebi. 'even' duurt altijd wel even ;-) dus Pam ondernam de actie om met 2 volleyballende leerlingen mee te doen. Een minuut later stond ik met 8 Ghanese te ballen, Mooi man!
In het zelfde ritje kwamen we het hoofd van de school tegen... even gedag zeggen en vervolgens stopte we bij een huisje waar ze Palmwijn aan het maken waren. 'Come and have a look' zei Abe. Nog geen 5 minuten later moesten we het natuurlijk ook proeven.. geschonken uit een plastic tankje (waar wij benzine in vervoeren) en drinkend uit een plastic bekertje vol stof dat gedeeld werd tussen de ghanezen zelf en ons. Heerlijk hygienisch, maar de palmwijn was nog warm best goed te drinken! Ongeveer 100% alcohol op onze zo goed als nuchtere maagjes.. lekker fijn!

In Kadjebi hebben we de markt bekeken en kwamen we bekende uit Leimuiden tegen (we wisten dat ze er waren). Mee naar hun guesthouse en daar friet mee gegeten! Wat hebben we het slecht deze eerste dagen...

Ook Daniel kwam nog even langs en Rianne en ik hebben ons eerste gesprek over het project gevoerd. Daniel klonk enthousiast en begreep wat we gingen doen. Hij was behulpzaam en meedenkent. Afspraken met de Social Worker en informatie over het project zou hij deze week nog regelen. Net als het internet en de tolk waar hij de juiste persoon nog niet voor gevonden had. Oke een prima en veel belovende start dus van ons project. Maar eerst zien en dan geloven!

Dag 2 tot 6 in Asato

Gister een afspraak gemaakt om vandaag 8 uur bij het Paleis van de Chief ons voor te komen stellen. Daar aangekomen zaten alle sub-chiefs en de opper-chief op ons te wachten. We gaven iedereen een hand en moesten tegenover hun op 3 stoelen gaan zitten. Nadat wij vertelt hadden wat we in Asatu / Kadjebi district kwamen doen en hun zeer geinteresseerd hadden zitten luisteren brandde er een sub-chief los. Hij vertelde vol enthousiasme over zijn vrouw die schoolhoofd was en hij kon van alles voor ons regelen. Die zelfde dag nog zijn we rondgeleid langs de 2 schooltjes van Asato. Voor we weer vertrokken werden we apart nog eens voorgesteld aan de opper-chief en kregen we te horen dat we de volgende keer, van te voren even moeten laten weten dat we komen. Sja.. beetje jammer van Daniel dat hij zn huiswerk heeft laten versloffen.. hij wist het al een half jaar geleden. Maargoed gewoon ja zeggen en vriendelijk lachen.

De schooltjes zagen er nog best mooi uit. Verschillende leeftijds klassen waren en er en ook hier werd alles uit de kast gehaald om ons te verwelkomen. Het schoolhoofd en alle leraren kwamen aan, kindjes brachten stoelen en wij zaten weer tegenover hun te vertellen wat we in Asatu en omstreken kwamen doen. Mar zei in in glipper dat ze geld te besteden had voor wat schooltjes dus we kregen een waslijst met dingen die ze nodig hadden. Kinderen zongen voor ons en wij leerde hun het liedje 'hoods schouders knie en teen'. Helemaal leuk! Bij het 2e schooltje begon het ritueeltje opnieuw. Dit schooltje had net zulke schattige en lieve kindertjes maar stond er iets minder goed bij. Vrijdag is Mar voor het eerst les gaan geven op dit armere schooltje! Ze kreeg direct de leiding voor de komende week, maar dat hield ze nog maar even af. Spelen met de kinderen, tekeningen kleuren, en ook nog uit moeten leggen wat je met die gekleurde staafjes moest doen, was erg leuk en emotioneel. Het zien van de harde hand waarmee de kinderen behandeld worden was minder fijn. Echt nog met de stok en het geven van bevelen. De kindjes luisteren PERFECT.. en dat is dan ook niet zo raar.. achossie, je zou er bijna een stokje voor willen steken maar je weet dat dat niet haalbaar is, dus neem je het voor lief en probeer je er het beste van te maken die dag.