Afgelopen woensdag zaten Rianne en ik 8.30 in de Tro Tro naar Hohoe. 9:00 vertrok het welbekende busje die ik herken van afgelopen maanden en uit Suriname. We zitten achterin, ik bij het raam en de bagage onder onze billen.. Rianne raakt aan de praat met de man die naast haar zit. Laat hij nou precies de persoon zijn die we voor het onderzoek kunnen gebruiken.. het had zo moeten zijn. We praten wat maar ik dwaal al snel af naar het raam om naar buiten te staren. De Afrikaanse natuur op te snuiven, de wolken te observeren en weg te dromen in gedachten. Ik luister naar de Ghanese muziek die opstaat met een veel te harde bas en sluit me af van de rest. De snelheid van het busje duwt de wint tegen mijn gezicht. Mijn gedachten dwalen af. Er vormt zich een glimlach op mijn gezicht als tegen mezelf zeg dat ik in west-Afrika zit en getransporteerd wordt door een trotro. Ik kijk uit het raam en zie tropische bomen, alleen maar groen met af en toe een bruin, uit aarde opgetrokken huis met een buitenplaats. We passeren Jesikan, santra-kofi, en dan herken ik de namen van de dorpen niet meer tot we in Hohoe aankomen. De glimlach is weg gezakt maar ik geniet! Het uitzicht, de Ghanese gospel muziek die ik hoor, de 10 zwarte mensen met kinderen die ik zie als ik voor me kijk en een obrunie naast me die ik niet zou willen missen. De geuren die me tegemoet komen, van benauwde warme luchtstroom die vochtig ruikt tot de geur van verbrand hout zodra we langs een bush-fire rijden. Ik vind het heerlijk en geniet van de Ghanese wereld.

De 2e dag in Ho: We staan op en hebben 9 uur een afspraak met de directeur van het Department of Social Welfare. De hele ochtend zijn we met hem op stap geweest. Eerst in zijn kantoor zitten kletsen over de government en zijn positie in de sociale verzorging van de staat. We spreken ook over de culturele problematieken die wij herkennen vanuit ons onderzoek. Dan lopen we naar de plaatselijke bibliotheek van de secondary highschool van Ho. Hier vinden we vele boeken die gebruikt worden tijdens de opleiding social-work in Ghana. Het zijn dezelfde onderwerpen als in Nederland en aldaar vinden we ook een boek met informatie specifiek over Ghana en ons onderwerp. Deze gaan we kopen in een boekenwinkel en nadat we de helft van Ho te voet hebben doorkruist vinden we in de 2e boekenwinkel een soortgelijk boek. We verlaten de winkel met twee literatuur boeken voor 19 Cedi en twee pennen die we er gratis bij kregen.

Nog even naar de assembly waar we Victus ontmoeten die ons vertelt dat Rebecca die ochtend ontslagen is uit het ziekenhuis. Goed nieuws, haar botbreuken zijn zo goed als genezen en met wat fysio-oefeningen mag ze weer naar huis. Wij kunnen haar alleen niet meer in Ho bezoeken en besteden onze tijd in Ho dus volledig aan het project. Onderweg kopen we nog wat koekjes en drinken voor op onze kamer.

Ik zie in hetzelfde winkeltje stofjes hangen en ben direct verliefd op ze. Drie Cedi per Yard kost het en ik voel dat ik het gewoon moet doen. Er hangt een blauwe stof met een Ghanese print. De horizontale en verticale strepen geven een ruitvorm op de stof en het is perfect voor een tafelkleed. Helaas heeft ze er maar twee yard van en toch koop ik het. Gewoon omdat ik hem geweldig vindt en hij is natuurlijk ook te gebruiken voor een wat kleiner tafeltje. De andere stof is rood met witte wegen. Niet zo druk en een ook een Ghanese uitstraling. Hier koop ik 4 yard van met het idee dat we van de overige stof wellicht servetten kunnen maken. Eigenlijk moet ik hier in Ghana dan ook servetringen kopen. Nog snel een foto met Pieter en weer terug naar het hotel.

Het is lunchtijd. We bestellen een clubsandwich en nemen een duik. Zo traag als Ghanezen zijn wordt er 3 keer heen en weer gelopen voor onze tropical-jus en de tomatenketchup waar we om gevraagd hadden. Daarna installeren wij ons in de schaduw voor ons chalet. Computers erbij en weer verder met het uitwerken van de tot nu toe verkregen informatie. Na een paar uur krijgen we lekkere trek en trekken we een sapje open met een chocolade koekje! Mmmm wat een genot! De zon komt wat lager te staan en ik zit niet meer in de schaduw maar in de zon. Brandend op mijn armen geniet ik van deze warmte. Met de schemering wordt ik gek van de muggen die alleen mij lekker vinden en we verkassen naar binnen. De tijd verstrijkt en we vinden om 20:00 dat we nu toch echt wel even moeten stoppen. We pakken een douche en gaan dineren. Aan het eten hier in het hotel is niets bijzonder te noemen maar het smaakt goed en het vult. We hebben de laptop op tafel staan omdat we hier hopen beter netwerkbereik te hebben. Jahoor het lukt ons om een deel van ons onderzoeksrapport te mailen naar onze docenten Jaap en Lea. Nu afwachten op reactie. Vanmiddag hebben we een telefonische afspraak met Jaap! We hopen dat het netwerk geen problemen geeft.

Na even een momentje voor jullie thuis gaan we nu weer verder aan het project.