Het is nog maar 3 dagen geleden en nu alweer een bericht uit het verre Ghana... het lijkt wel of het gemakkelijk is internet te gebruiken hier maar wie weet kunnen we het komende 2 weken niet dus grijpen elke kans aan om het thuisfront iets te laten weten! Daniel is nu bij ons voor het verjaardagsfeestje en dat betekent mogelijkheid tot internet. Aan gespreksstof ontbreekt het niet dus de vingers vliegen over het toetsenbord en schetsen een beeld van ons verblijf.

We waren bij donderdag gebleven en vrijdag begon de dag met een kapot deurslot. Ik denk datie mee wilde naar Dodi Papase want tijdens het op slot draaien kwam het slot er met de sleutel gezellig uitzetten. Helaas er was geen plaats meer in de taxi, het slot werd voor 4 Cedi gemaakt (dat is € 2,38) en wij waren getuige van hoe makkelijk er in te breken valt.. hup de deurpost eruit, beetje duwen en trekken en hij is open.. we moeten maar denken dat het jatten uit een houten hutje nog makkelijker is en het guesthouse status heeft. Wie hier inbreekt wordt door Kofi persoonlijk in zn nekvel gegrepen en de sociale controle helpt hem de boef op te sporen.

Met 30 minuten vertraging vertrokken we dan toch met een aan elkaar getapte taxi naar Dodi Papase. Daniel (de schat) had een quide geregeld omdat we deze tour niet zelfstandig als de 3 blonde musketiers mochten ondernemen. Het was fijn dat Christian erbij was, aldaar dachten we een afspraak te maken om hem na een aantal uur weer te ontmoeten (Rianne kende daar toch de weg) maar dat ging 'm niet worden. Hij heeft ons geen moment alleen gelaten, en we vermoeden dat hij dat van Daniel ook niet mocht. Fijne vent die Daniel.. moeders, jullie kunnen met een gerust hart slapen vanavond!

Gillend en krijsend rent er iemand van achter op ons af. We hoorde alleen Miss Ami!!!! Miss Ami!!! Ze herkende Rianne en sprong van geluk een gat in de lucht. Mar en Pam keken met verbazing toe hoe de dame Rianne omhelsde. Alsof haar leven ervan afhing, Geweldig!dat was het zeker! Rianne ontmoette nog veel meer bekende er herkende alle plaatsen. We hebben het ziekenhuis bezocht dat zij in 2007 hebben opgeknapt en het zag er werkelijk nog prima uit! Alle bedden waren voorzien van een klamboe en het oogde schoon!De aanbouw van toen was klaar en de volgende bouwplannen ook. Daarna zijn we naar de schooltjes geweest en de fruittuinen bezocht. Dit project was minder rozengeur en maneschijn.. voor de stichting de klachten en het aanbeeld gefilmd en verder gegaan naar het hostel. Hiervoor brachten we een nieuwe klepel mee want de grote bel was kapot gegaan.. We waren helden en werden na het grote moment van het ophangen aan iedere schoolklas (dat waren er nog al wat) voorgesteld. Raar hoor om zo uitgebreid ontvangen te worden... we zijn geen goden.. toch?!

Na een Guinness Malt drankje en een pakje koekjes gekregen te hebben moesten we door. Rianne vertelde ons dat dat altijd gedaan werd bij speciale gelegenheden.

Snel terug naar Asato! We waren er helemaal klaar mee, moe bezweet en voor ons gevoel super ranzig(iedereen handje schudden.. lekker met ziektes) wilde we zo snel mogelijk naar huis. Ik vertelde al even over de met ducktape aan elkaar geplakte taxi.. nou we hebben het geweten. De oververhitte motor begon te stotteren en halverwege de terugweg was het zover. Het moest er natuurlijk van komen, midden op de weg stonden we naast de auto rood te worden van het oplaaiende stof van de bauxiet weg! CAR BROKEN???!!!???

Met de benen-wagen verder ..het was niet te geloven. We hebben in een scheur gelegen maar toen we echt moesten gaan lopen waren we niet blij.. geen water, op het heetst van de dag lopen langs een bauxietweg zonder enige schaduw..nee, het is niet het leukste maar absoluut wel een ervaring! Gelukkig kwam de taxi 20 minuten later weer langs tuffen en moesten we instappen.. een zonnesteek is ons bespaard gebleven.

Die avond kwamen Kofi Daniel en Emanuel langs, 'just to see how we are doing'. Lief he, omdat we hadden vertelt over de taxi kwamen ze kijken hoe het met ons ging.. nou, ik had op dat moment Ruud al 1 uur en 2 minuten aan de lijn en de dames wilde net een amaretto inschenken... het ging uitstekend met ons!

Zaterdag was een bizarre dag, en wel omdat hij onwijs leuk begon en eindigde bij het politiebureau en het ziekenhuis! Een geruststelling is dat ons niets overkomen is, dus blijf rustig verder ademen ;-)

's morgens zijn wij met Abe naar de Wli watervallen geweest. Dat wisten jullie natuurlijk al maar wat jullie niet weten is dat we op de heenweg gestopt zijn bij een struisvogel-boerderij! GEWELDIG! Vooral ik vond het erg leuk.. wat een lelijke beesten en ze lopen als koningen! Leuk familie-wapen Leijendekkers! Het was een leuk halfuurtje wandelen door het woud om bij de waterval te komen. Wist je dat, het net lijkt of er een hogedrukspuit op je schouders staat als je er onder loopt!(of staat deze verkeerd..) Je voelde in ieder geval meters ver van de waterval de kleine druppeltjes je tegemoet komen! Heerlijk verfrissend, Abe kon in tegenstelling tot de gids goed met de camera omgaan en heeft leuke foto's genomen. De filmpjes van de gids was alleen maar gruis en ingezoemde beelden van de grond.. haha LEUK! Nee ghanesen zijn niet zo bekend met dat soort dingen! Een foto camera gaat net! Nog wat souvenirs gekocht en terug naar Asato.

Onderweg terug zag het (ter hoogte van Abe zijn 'home town') ineens zwart van de mensen om de auto.. Abe stopte en hoorde het aan, er was een begrafenis dat konden we zien maar iedereen was in paniek en wilde de auto instappen.. gelukkig zaten de deuren in eerste instantie op slot! Normaal gesproken is het feest op een begrafenis dus wij snapte er niks van, hadden wel door dat er iets ergs aan de hand was maar konden ze niet verstaan. Abe liet iemand instappen en ging als een malle rijden.. 150 km/u en wij wisten nog niet wat er aan de hand was! Abe vertelde, en het volgende moment maakte we het meer dan bewust mee;

Iemand had een kindje van 8 jaar aangereden en was doorgereden. Omdat het Abe zijn dorpje was moest hij wel te hulp schieten en zette wij een achtervolging in. Bij het politiebureau aangekomen was het busje al aangehouden en zat de dader in verhoor! We zijn doorgereden naar het ziekenhuis waar we het meisje zagen liggen.. de jongen die meereed en Abe liepen door en ook wij mochten zomaar doorlopen. Het is al bijzonder dat we zo makkelijk mee konden kijken en Abe vroeg nog of we foto's hadden gemaakt.. nou nee daar stond ons hoofd even niet naar.. Het meisje lag er niet fraai bij en ik zal jullie de details besparen. Later kregen we te horen dat het kindje wees was en alleen een oma als voogd had zonder geld, zonder verzekering, zonder toekomst zeg maar! Ik kan wel zeggen dat het Marjolijn het meest aangreep en zij heeft aangeboden om op wat voor manier dan ook iets voor haar te kunnen beteken! Die avond is er via Abe contact geweest met het ziekenhuis waar het meisje nogsteeds lag. Er was geen dokter in de buurt en ze hadden het nummer van de ambulance niet paraat.. er werd naar iedereen gezocht terwijl er geen behandeling gegeven werd op ehbo na. We hebben op het punt gestaan pijnstillers te gaan brengen wat uiteindelijk niet direct nodig was. Onze verbazing was groot over de gang van zaken, er was wel een auto maar geen benzine om het kindje naar een ander ziekenhuis te brengen, er was wel een ziekenhuis maar geen dokter die bereikbaar was netals de ambulance waarvan ze het nummer niet hadden.. eeehm 112 denk ik dan, perfecte uitvinding! Goed, maandag ochtend gaan we het kindje bezoeken en zullen we meer weten. Ze is in ieder geval niet meer in levensgevaar...

Alsof het niet ophoudt kreeg Abe vadaag (zondag) te horen dat zijn broer zichzelf had opgehangen in een boom.. zelfmoord.. luguber is dat wij zaterdag hem nog een stukje een lift hebben gegeven en dus naast hem hebben gezeten. Abe zit nu bij onze verjaardag en laat geen traan. Mmm bijzonder hoor... echt een bizar weekend

Voor ik ga afsluiten wil ik nog wat leuks vertellen. We hebben onze verjaardag gevierd!!!!! JIPPIE MARJOLIJN is 26 geworden! Vanochtend voor haar gezongen en een kettinkje met een rosetje gegeven! Die is inmiddels soldaat gemaakt netals de nederlandse pannenkoeken en spekkies die we uitgedeeld hebben.. een mannetje of 15 is gezellig op ons feestje gekomen.. geen vette hap en in het begin net een kinderfeestje.. spekkies, en fris! allemaal in een rondje zitten en niks zeggen..hihi. Later de muziek op hardcore en de jongens geleerd te hakken.. uhum nou dat werd 'm niet.. door met frisbee-en en ik(pam) heb Daniel geleerd om de bachata te dansen. GEWELDIG! Verder wel gezellig geworden. Ook weer een leuke ervaring, toch niet echt voor herhaling vatbaar!

Zo! jullie zijn weer bijgepraat en wij gaan dit op 't net zetten! Helaas zijn de foto's tot nu toe niet gelukt.. des te leuker is het als we thuis komen!! :-) Dikke knuffels van de jarige obroenies!

Wist je dat;

• Ze kogels afschieten bij de herdenking van doden.
• De chiefs met gebogen hoofd zitten en de rest aan het feesten is DE HELE NACHT DOOR!
• Wij daar GEK van werden en niet konden slapen..
• We blij mogen zijn dat ons wiegje in Nederland stond.
• Ghanezen alles eten wat los en vast zit
• Zij nu ook pannenkoeken kunnen bakken
• Marjolijn er een 'moeder' bij heeft... dit een lerares van een van de schooltjes uit Asato is.
• Wij vanochtend naar weer een andere kerk (van moeders) geweest zijn
• Wij daar in het nederlands een gebed en een liedje moesten aandragen
• Dit erg lachwekkend was maar we het met alle trots gedaan hebben!
• Er hier ook Hijsende Kranen zijn (aldus pam, net wakker)
• Er hier spullen vanzelf weglopen... rianne haar adapter, pam dr waterflesje en marjolijn haar hoofdlampje...
• Wij onze kleding wassen onder de douche
• Rianne en Marjolijn bijna aan de race zijn...
• De bananen daarom niet aan te slepen zijn.
• Wij ontzettend veel van onze vriendjes houden en ze dan ook regelmatig sms'en of bellen....
• Ons dat erg goed doet en daar al 40 cedi p.p. aan besteed is!
• Wij morgen naar het computercentrum gaan om te kijken of we kennis kunnen brengen!
• Eerst het meisje van het ongeluk gaan bezoeken
• en nu lekker gaan slapen