Op eigen initiatief zijn we opzoek gegaan naar de Chief van het dorp. Ons even melden is wel zo netjes. Al wandelend door de stoffige straatjes werden we als aapjes aangekeken en hartelijk verwelkomt door alle inwoners. Ook door de kleine kindjes die riepen 'Obroenie, obroenie' wat 'blanke' in het Twi betekent! Zo ingeburgerd als we al zijn antwoordde we natuurlijk met 'Obibinie!' wat inderdaad 'zwarte' betekent. Dat vinden ze wel mooi!

De opper-chief was 'on tour' en dus werden we door de inwoners naar een sub-chief gebracht. Door hem werden we 'op 't watertje' uitgenodigd bij hem thuis. Foto's kwamen tevoorschijn en we leerde welkom (Akwaba) te beantwoorden met; Jenna
Die middag zijn we met de buurman (Abe) mee naar Kadjebi gelift. Hij moest even iemand opzoeken bij de secundairy school van Kadjebi. 'even' duurt altijd wel even ;-) dus Pam ondernam de actie om met 2 volleyballende leerlingen mee te doen. Een minuut later stond ik met 8 Ghanese te ballen, Mooi man!
In het zelfde ritje kwamen we het hoofd van de school tegen... even gedag zeggen en vervolgens stopte we bij een huisje waar ze Palmwijn aan het maken waren. 'Come and have a look' zei Abe. Nog geen 5 minuten later moesten we het natuurlijk ook proeven.. geschonken uit een plastic tankje (waar wij benzine in vervoeren) en drinkend uit een plastic bekertje vol stof dat gedeeld werd tussen de ghanezen zelf en ons. Heerlijk hygienisch, maar de palmwijn was nog warm best goed te drinken! Ongeveer 100% alcohol op onze zo goed als nuchtere maagjes.. lekker fijn!

In Kadjebi hebben we de markt bekeken en kwamen we bekende uit Leimuiden tegen (we wisten dat ze er waren). Mee naar hun guesthouse en daar friet mee gegeten! Wat hebben we het slecht deze eerste dagen...

Ook Daniel kwam nog even langs en Rianne en ik hebben ons eerste gesprek over het project gevoerd. Daniel klonk enthousiast en begreep wat we gingen doen. Hij was behulpzaam en meedenkent. Afspraken met de Social Worker en informatie over het project zou hij deze week nog regelen. Net als het internet en de tolk waar hij de juiste persoon nog niet voor gevonden had. Oke een prima en veel belovende start dus van ons project. Maar eerst zien en dan geloven!

Dag 2 tot 6 in Asato

Gister een afspraak gemaakt om vandaag 8 uur bij het Paleis van de Chief ons voor te komen stellen. Daar aangekomen zaten alle sub-chiefs en de opper-chief op ons te wachten. We gaven iedereen een hand en moesten tegenover hun op 3 stoelen gaan zitten. Nadat wij vertelt hadden wat we in Asatu / Kadjebi district kwamen doen en hun zeer geinteresseerd hadden zitten luisteren brandde er een sub-chief los. Hij vertelde vol enthousiasme over zijn vrouw die schoolhoofd was en hij kon van alles voor ons regelen. Die zelfde dag nog zijn we rondgeleid langs de 2 schooltjes van Asato. Voor we weer vertrokken werden we apart nog eens voorgesteld aan de opper-chief en kregen we te horen dat we de volgende keer, van te voren even moeten laten weten dat we komen. Sja.. beetje jammer van Daniel dat hij zn huiswerk heeft laten versloffen.. hij wist het al een half jaar geleden. Maargoed gewoon ja zeggen en vriendelijk lachen.

De schooltjes zagen er nog best mooi uit. Verschillende leeftijds klassen waren en er en ook hier werd alles uit de kast gehaald om ons te verwelkomen. Het schoolhoofd en alle leraren kwamen aan, kindjes brachten stoelen en wij zaten weer tegenover hun te vertellen wat we in Asatu en omstreken kwamen doen. Mar zei in in glipper dat ze geld te besteden had voor wat schooltjes dus we kregen een waslijst met dingen die ze nodig hadden. Kinderen zongen voor ons en wij leerde hun het liedje 'hoods schouders knie en teen'. Helemaal leuk! Bij het 2e schooltje begon het ritueeltje opnieuw. Dit schooltje had net zulke schattige en lieve kindertjes maar stond er iets minder goed bij. Vrijdag is Mar voor het eerst les gaan geven op dit armere schooltje! Ze kreeg direct de leiding voor de komende week, maar dat hield ze nog maar even af. Spelen met de kinderen, tekeningen kleuren, en ook nog uit moeten leggen wat je met die gekleurde staafjes moest doen, was erg leuk en emotioneel. Het zien van de harde hand waarmee de kinderen behandeld worden was minder fijn. Echt nog met de stok en het geven van bevelen. De kindjes luisteren PERFECT.. en dat is dan ook niet zo raar.. achossie, je zou er bijna een stokje voor willen steken maar je weet dat dat niet haalbaar is, dus neem je het voor lief en probeer je er het beste van te maken die dag.