25 Januari stonden we op perron 4 van schiphol te wachten op de trein naar Dusseldorf. De vriendjes achterlatend begon ons avontuur stipt om 7.44 's morgens. Een overstap op Utrecht en Duisberg was hilarisch lachwekkend met de 168 kilo bagage die we met onze girl power moesten verplaatsen. We waren blij dat we geseald en wel de bagage bij het inchecken af konden geven. Alleen echte Hollanders laten hun bagage kennelijk sealen want we werden zo'n beetje uitgelachen toen we er mee aan kwamen zetten!
In het vliegtuig waren wij de enige 3 blanken en omdat het voor de helft gevuld was hadden we zeer royale plekken om heerlijk te slapen.. de 6 uurtjes vlogen voorbij net als de traantjes die Pam wegpinkte bij het vertrek. Och wat is het toch heerlijk om verliefd te zijn.. maar NU EVEN NIET! Ghi haha...

In het pikje donker kwamen we aan op de luchthaven van Accra. Terwijl iedereen uitstapte zocht Rianne naar haar telefoon.. en NO WAY dat we het vliegtuig verlaten zonder telefoon ook al werd het ons vriendelijk doch dringend verzocht Rianne had er schijt aan! (en gelijk heeft ze). Eenmaal gevonden gingen we de warmte tegemoet en met een busje naar de aankomsthal. Vlak voordat het busje vertrok kwam er als een malle een zwarte tas aangerend met een paar witte tanden ! Met een zucht van schrik en opluchting tegelijk pakte Rianne haar laptop-tas aan en het busje vertrok! De opper chaoot had haar intreden gedaan en daar waren Pam en Marjo erg blij mee. Hoefde zij zichzelf tenminste ook niet te schamen voor hun gebreken.

De douane kijken ook in Ghana saggo maar gelukkig hadden we de bagage redelijk vlot. De verwelkoming van tientallen Ghanezen achter dranghekken was erg leuk! Al snel zagen we de contactpersoon (Emanuel) van stichting Atta en werden onze spullen overgenomen door de 'dragers'. Vanaf dat moment werd alles voor ons gedaan. Rianne was 'de bom' in het negeren van opdringerige 'dragers' en daar leerde de andere 2 koninginnetjes snel van. Wel erg vreemd om je spullen toe te vertrouwen aan anderen en als koninginnetjes benaderd te worden. Dat hoort erbij als je blank bent kennelijk!

Op naar het hotel met de geblindeerde-auto en chauffeur(Paul) van 'the government of Kadjebi'. Na ongeveer een half uur deed onze eerste blunder z'n intrede. Vergeten geld te wisselen en dat moest natuurlijk gebeuren bij het vliegveld in de buurt! Oeff de Paul was niet blij, terug naar Accra om bij het Golden Tulp Hotel geld te wisselen... jahoor je raad het al.. gesloten! Oeps das nog minder fijn, morgen weer terug. Even getracht een hotel iets dichterbij te nemen maar dat vonden we te duur.. $60 p.p. PIEEP!!! het is wel Ghana hé! Toch naar Hotel Jefkens waar we ook voor Paul en Emanuel maar een kamer hebben geboekt. Vonden we wel zo netjes rond de klok van 23:00 en het was wel zo makkelijk de volgende ochtend.
Na ons afgespoeld te hebben met een koud zeikstraaltje hebben we het thuisfront gebeld en zijn we moe en voldaan in een driepersoonsbed gekropen. Lekker knus! Morgen op naar het binnenland!