Laatste weblog verhaal vanuit Ghana

26 Januari vertrokken wij uit Nederland en 6 Maart had Rianne het met haar lieve glimlach en wat Cedi's voor elkaar om te kunnen internetten. En niet zomaar internet, nee... via een modem met een snelheid van 186 KB konden wij in ons eigen stulpje onze mail ophalen, met school communiceren en foto's delen met jullie thuis. Aan al het goede komt een eind. Wij stappen 2 Mei in Accra op het vliegtuig dat ons in 6 uurtjes weer terug brengt naar het kikkerlandje. Ook de modem moet terug naar zijn eigenaar want de huur loopt af. Morgen, 22 April moeten we hem inleveren omdat hij vanaf volgende week een internetcafé in Kadjebi wilt openen. Om de 20 computers van internet te kunnen voorzien is de door ons ingewijde modem hard nodig. De eigenaar van het café is inmiddels onze vriend geworden die de Hollandse drop meer dan lekker vond. Ook daar kwam helaas een einde aan en ook onze koffer met Hollands eten slinkt met de dag. We komen er nog 1,5 week van rond maar dan moeten we toch echt nieuwe komen halen in Nederland.

Met een berg levenservaring, informatie voor ons onderzoek en wat souvenirs (waarmee we nog maar moeten afwachten of we onder onze kilo's blijven) gaan we in Nederland na een weekje een prachtig onderzoeksrapport in elkaar zetten! Er is staat ons nog een hoop werk te wachten.

Het sinterklaas spelen kan komende dagen weer gaan beginnen. Het dorp in lopen en de zongo-community benaderen. Al onze persoonlijke kleren kunnen we uit delen, het beddengoed schenken we aan de huishoudster van het guesthouse samen met de gerepareerde koelkast uit onze keuken ;-) en Daniel geven we de overheerlijke Nederlandse oplos cappuccino die speciaal uit Nederland is overgekomen voor hem en Rianne haar laptoptas waar hij verliefd op is! Verder moeten we nog maar even zien.

De laatste dagen hebben wij weinig spannends meer meegemaakt. Maar om jullie mentaal tot de laatste letter mee te laten reizen kan ik jullie vertellen dat we afgelopen dagen op het eten en slapen na (soms even zonnen tijdens de lunchpauze) aan het werk zijn op de laptop. Alle vergaarde informatie verwerken tot een behapbaar en duidelijk stuk waar we in Nederland verder mee kunnen. Helaas werkt niet alles mee en mogen we deze laatste dagen meer dan voorheen nog even 'genieten' van het feit dat er niet altijd stroom is (en dus geen laptop om op te werken). We de w.c. door trekken met een emmer water en mogen afwachten of er water uit de kraan komt. Het blijft een verrassing tot de laatste dag of we het gaan redden met het gas voor ons camping-kookstelletje. We beseffen ons, nu het einde nadert des te meer hoe luxe we het hebben in Nederland! JA, worden we nog even met de neus op de feiten gedrukt. We zijn in Afrika!

Luitjes, lovers, familie en beste lezers nog een paar dagen en dan.......

Misschien hebben jullie het geluk dat we een deze dagen nog een internetcafé binnen te stappen maar tot die tijd is dit het laatste berichtje voor ons vertrek!

Heel veel liefs van de twee, inmiddels bruingetinte, OBRUNIES!

Die verdomde trotro- ritten

Mocht je je een moment vervelen en een gaatje over hebben? Dan is dit verhaal een leuk tijdverdrijf. De prachtige schrijfkunsten van Pam zullen jullie weer boeien tot de laatste letter!

Ingredienten van dit verhaal:

* Pam slacht eigenhandig een haan

* Ghanese dishes eten

* Douchen zonder douche

* Zwemmen in het voltameer

* Rianne zorgt ervoor dat de vissen er aan moeten geloven

* Naar de moskee

* Henna voeten

Reisverhaal Kpando

Donderdag ochtend wordt ik wakker, de 9e dag van April lacht mij vrolijk tegemoet. Gister avond hebben Rianne en ik onze weekend tas gevuld met wat kleding en douche-gel. We vertrekken vandaag samen met Ayuba en zijn vrouw naar Kpando, zijn geboorteplaats. Hij wilt ons graag zijn dorp laten zien. Rianne kent Ayuba van haar bezoek aan Dodi Papase in 2007 waar hij woont en werkt. Ayuba is leraar en heeft tevens geleerd voor timmerman. Eén en één is twee, hij geeft timmerles op de Junior Secondary School van Dodi Papase.

Rond 8.30 uur staan we met onze tas in Kadjebi en daar ontmoeten we voor het eerst zijn vrouw. Een beeldschone lange en slanke vrouw. Ze draagt een hoofddoek en heeft prachtige met henna beschilderde handen. Nadat we nog een kleine boodschap doen in het dorp vertrekken we om 9 uur met een volle tro-tro naar Hohoe. Omdat we als laatste zijn ingestapt zit Rianne op het stoeltje voor mij en Ayuba met zijn vrouw daar weer voor. Ik pak mijn I-pod en zink weg in gedachte....

Een half uur later arriveren we in Hohoe en nemen we een taxi naar Kpando. Dat is nog geen 20 minuten rijden We naderen een mooi dorp. De wegen zijn voor Ghana begrippen goed te noemen en overal is straatverlichting. Ayuba vertelt dat het dorp een mooi centrum heeft en je er alles kan krijgen. Dit klinkt ons een beetje afgezaagd in de oren want iedereen zegt dat over een dorp dat net iets groter is dan de dorpjes in de bush. Zodra we zijn huis bereiken staat ons hart even stil. Hij woont met zijn familie in een zongo-communitie. Nu is dit natuurlijk niet het probleem maar hij verwacht dat wij hier bij hem komen slapen en eten enz. Gelukkig valt het mee hoe groot zijn kamer is die bestaat uit twee ruimten. Een woonkamer en een slaapkamer waar de douche onderdeel van is. Als je het een douche kan noemen want we zullen ons met een emmer water moeten wassen dat we zelf uit een grote container kunnen halen die in de slaapkamer staat. De woonkamer is voorzien van een televisie en een hoekbank die doorzit. Eigenlijk heeft Ayuba het best luxe hier en zullen wij het hier ook best uithouden. Een ding staat vast, een hele belevenis dat is het nu al!

We groeten de belangrijkste personen van de community. Zijn moeder en zijn vader die eens in de twee weken wisselt tussen zijn twee vrouwen en zijn oma moeten we begroeten. Alle drie wonen ze in een ander huis dat gedeeld wordt met meer gezinsleden. Elk huis heeft een grote buitenplaats waar gekookt wordt op open vuur, gewassen en gechilled in de schaduw gedurende de dag. Overal lopen geiten, hanen en kippen rond. Zodra de tijd rijp is zullen zij geslacht worden voor het avondmaal. Oma werkt in een klein winkeltje net om de hoek van het huis. Ze verkoopt snoepgoed vlak voor een moslim schooltje. Direct daarnaast zien we ook een moskee staan en we beseffen ons dat we een moskeebezoek natuurlijk ook mee moeten maken! Ayuba en zijn familie bidden vijf keer op een dag waarvan de eerste keer om 5:00 uur 's morgens gebeurd in de moskee.

Die middag lopen we het dorpje in en worden we in Kpando rondgeleid langs zijn voormalige school, de kerk van het dorp zien we op een afstand liggen en we kopen wat Ghanese stoffen als souvenir. We praten honderduit over kennissen in Nederland die Ayuba in 2007 heeft leren kennen. Jan is een soort van peetvader van Ayuba geworden die hem vanuit Nederland steunt. Voor hem koopt hij een stof voor een blouse en een jurk voor de vrouw van Jan. Ik ben pasmaatje voor de jurk gezien de vrouw kennelijk een zelfde soort postuur heeft als ik. De zon wordt sterker, we lopen op het heetst van de dag langs de weg terug naar het dorp wanneer Ayuba besluit terug te gaan omdat we moeten rusten. De zon zou te warm zijn voor de obrounies. Pas als we op de bank neer ploffen voel ik hoe moe de zon mij heeft gemaakt. Mijn voeten zijn blij dat ze mij niet meer hoeven te dragen en zo kijken we een tijdje naar de tv die de hele dag door aan staat. Dvd's zijn er in overvloed. Er is een heerlijke pasta salade voor ons gemaakt en het smaakt bijna Nederlands. Zodra het de kinderen is toegestaan te kijken naar de televisie komen ze er met z'n alle bij zitten. Ayuba heeft zelf een tweeling geadopteerd en verder lopen er minimaal vijf andere kinderen onder de 10 jaar rond.

Van oma krijgen wij als welkomst-offer een haan aangeboden. Het is erg onbeleefd om dit te weigeren en daar denken we dan ook geen seconde aan. Wat we op dat moment alleen nog niet weten is dat de haan nog gevangen moet worden en ritueel geslacht voordat deze die avond op ons bord ligt. De kinderen worden erop uit gestuurd om de haan te vangen. Ze vangen een aantal beestjes die door oma afgewezen worden maar de 3e is de juiste haan. De pootjes worden bij elkaar gebonden en de vleugels ook zodat hij niet weg kan vliegen. Dan wordt hij aan ons overhandigd en daar sta ik, met een nog levende haan op z'n kop hangend in mijn handen. Rianne heeft zweet-handjes van de zielige aanblik op de haan als haar geacht wordt de haan van mij over te nemen. Ze overmand haar angst voor dit ongewone ritueel en pakt hem van mij over aan de poten. Onwennig geeft ze hem na enkele seconde weer aan mij en lopen we terug naar Ayuba zijn buitenplaats.

Aldaar moet de haan eraan geloven. Een groot mes wordt aan de stenen geslepen en Ayuba pakt de haan bij zijn poten. Midden op de buitenplaats legt hij de haan neer. Inmiddels hebben alle kinderen zich om hem heen verzameld en kijken verwonderd naar hoe het beestje aan zijn einde komt. Gehurkt pakt hij de nek van het dier en haalt zonder twijfel het mes erlangs. Nog een haal is nodig om de nek goed door te snijden en het dier uit zijn lijden te verlossen. Wij staan van een afstandje te kijken met de foto camera paraat. Zodra het ergste voorbij is en er een stroompje bloed over de grond sijpelt juichen de kinderen en nemen wij een paar foto's. Nu kom ik pas een stapje dichterbij en zie hoe hij de kop gebogen bij de grond houdt en de haan nog een beetje schokt. Rianne blijft wijselijk op afstand en aanschouwd hoe het beestje naar de voordeur gedragen wordt. Monica, de vrouw van Ayuba, heeft inmiddels water gekookt en giet dit behendig over de haan die Ayuba boven een grote gietijzeren bak houdt. De huid trekt samen en het plukken van de veren gaat super gemakkelijk. De oermens komt in mij naar boven en uit grote nieuwsgierigheid wil ik zelf ervaren hoe het is om de veren van de haan te plukken. Het water is inmiddels rood van 't bloed waar de haan regelmatig doorheen gehaald wordt zodat de veren gemakkelijker los laten. Met een beetje weerstand pak ik de eerste veren beet en trek ze van de huid af. Daarna help ik Ayuba de haan kaal te plukken terwijl Rianne veilig achter de camera foto's en video maakt. Van een kale haan kan je niet plukken en er vloeit een nieuwe lading heet water over de haan om deze goed schoon te maken.

Wijs vertelt Ayuba dat op deze manier alle bacteriën soldaat gemaakt worden. Hij pakt de haan na enkele keren spoelen beet en zet het mes erin. Mij vraagt hij te assisteren en elke keer pak ik met een beetje argwaan het deel van de haan beet die hij aanwijst. Wanneer ik genoeg keren heb kunnen zien hoe hij het deed krijg ik zelf het mes in handen en snijd de poot van het lijf en deel hem in twee. Bij de gewrichten snij je het vel in om vervolgens het gewricht gemakkelijk te kunnen breken. De borstkas en de ingewanden mag Ayuba zelf doen terwijl wij geïnteresseerd toekijken. Weer komt er kokend water aan en alles wordt wel 3 keer goed schoongemaakt. Dat stelt ons een beetje gerust omdat het ons avondmaal zal zijn.

Ik was 3 keer mijn handen en nog voel ik me een beetje vies. Mijn verstand overwint mijn gevoel en 's avonds eten we fried rise, met haan. Het smaakt prima net als we in Nederland de kip kennen. Die avond wil Ayuba het dorp bij nacht aan ons laten zien. We lopen 10 minuten naar het dorp en als we het gezien hebben lopen we 10 minuten weer terug. Na een half uur zijn we weer terug en maken we ons klaar om naar bed te gaan. We zijn allang blij dat onze maag nog niet protesteert tegen het vreemde Ghanese eten. Na zo'n hele dag zweten zou je zin hebben in een heet bad of in ieder geval een lekkere douche met een brede straal... wij moeten het doen met de container water die in de kamer klaar staat. Ik kleed me uit en vul een emmer met water, nog geen idee hoe ik me zo meteen moet gaan wassen. Rianne en ik hebben de grootste lol bij het uitvinden van de beste manier om ons hiermee te wassen. Daar moeten natuurlijk foto's van gemaakt worden. En deze zijn alleen bestemd voor onze vriendjes in Nederland. Zo goed en zo kwaad als dat het gaat was ik mijn haren. Ik dompel mijn hoofd in emmer en sla mijn haren achterover. Dan zie ik een kleiner emmertje staan en besluit me eerst in te zepen om vervolgens met het kleine emmertje water over me heen te gooien. Uiteraard is het koud water en moet ik even op mijn tanden bijten als ik de eerste lading over me heen gooi. Daarna raakt mijn lichaam eraan gewent en voel ik hoe de warmte tegelijk met het zweet en de zeep met het water wegspoelt. Na mijn was ritueel geef ik Rianne wat tips en is het haar beurt om zich te wassen.

Wanneer de klok 5:00 uur slaat hoor ik Ayuba en Monica naar de moskee gaan. De moskee is al een hele tijd aan het 'roepen'. Rond 7:00 gaan ook Rianne en ik uit bed en treffen Ayuba en Monica gewoon in de woonkamer. Het ontbijt staat klaar met een gebakken omelet en wanneer wij uiteindelijk begrijpen dat wij moeten gaan eten zonder hun maken we brood met ei klaar. Monica eet een typisch Ghanees ontbijt en ik wil het proeven. We zijn nu toch bezig met het beleven van het Ghanese leven en als onze darmen iets niet aan kunnen dan gaan we toch wel aan de race. Ik krijg een soort pap dat erg zuur smaakt en gemaakt is van mais, bonen, ei enz.. een erg zwaar ontbijt voor mij zeker met de soort oliebollen die je erbij moet eten. Tevens gemaakt van bonen en in het vet gebakken tot een oliebol.

Tot laat in de middag heb ik geen trek. Na het ontbijt vertrekken we met een taxi naar Tokoya. Een plaatsje verderop dat is gelegen aan het Volta-meer. We hebben in onze reisgids gelezen over het volta meer en als we het meer naderen kunnen we inderdaad in een kano een toeristische rondje varen. Ayuba blijft veilig met droge voeten achter op land. Er moet tenslotte iemand zijn die alarm kan slaan wanneer wij niet binnen de verwachte tijd terug zijn. We betalen vooruit en het buitenboord motortje start. We varen naar een eiland en genieten van de wind in onze haren en de brandende zon op onze huid. In bikini vragen we op een gegeven moment om de motor uit te zetten en een stukje met de houten peddels verder te kunnen varen. Dan springen wij in het water en zwemmen in het verkoelende water. We moeten lachen om de verschrikte en verbaasde gezichten van de Ghanese bestuurders en vertellen dat iedereen in Nederland als een vis kan zwemmen. Ze moeten er om lachen en als we vragen of zij een foto kunnen maken lachen ze verlegen. Ze hebben geen idee en onhandig lukt het ze om een paar bewogen foto's te maken. We klimmen terug in de uit een boomstam gemaakte vissers boot en varen terug naar de oever. Wat een heerlijk moment was dit en wat een geweldige natuur plaatjes hebben we gezien. Als je de olifanten erbij denkt is het echt een paradijs!

Aan de oever bekijken we de bakken vis die uit het water gehaald worden om deze vervolgens te verkopen. Vijf grote vissen die ons doen denken aan een snoek worden aan ons verkocht. Wij willen deze kado doen aan de familie van Ayuba en zijn oma. 'S avonds ligt de gekookte vis voor ons klaar in een Ghanese saus. Samen met de welbekende Ghanese banku eten we die avond echte Ghanese dishes. Het bereiden van de vis is door Monica gedaan maar ook deze vis moest eerst worden gevild. Schoongemaakt en ontdaan worden van al zijn ingewanden. Nadat Ayuba dat laatste had gedaan heeft Rianne zich eraan gewaagt om de vis letterlijk in stukjes te hakken! Met hetzelfde scherpe mes als waar de haan het leven mee heeft moeten bekopen gaat ze als een slager tekeer op de vis. Wat een taaie huid en die botten.. jeetje wat zijn die stevig. Zonder mannen kracht lukt het niet de hele vis in mootjes te hakken en de laatste stukjes verzorgd Ayuba. Rianne is een kanjer en natuurlijk heb ik het allemaal op de video en foto gezet.

We wassen onszelf na het zwemmen in het volta-meer en het schoonmaken van de vis snel volgens het was-ritueel en onze volgende once-in-a-lifetime ervaring staat voor de deur. Er liggen twee moslim-jurken klaar voor ons om aan te trekken. Rianne past de witte-jurk niet en doet de groene jurk aan. Ik hijs mezelf in de witte jurk en zonder de blauwe hoofddoek lijk ik net een engeltje. We staan op het punt om in dit moslim-outfit naar de moskee te gaan en daar tot Allah te bidden. We kijken elkaar aan en grinniken ongemerkt met onze ogen. We doen echt letterlijk met alle rituelen en gewoonten van deze moslim community mee. Wat een ervaringen voor ons onderzoek, geweldig!we zijn trots op elkaar.

Zodra we onze hoofddoek om hebben lopen we naar buiten. Alle kinderen hebben hun vieze en soms gescheurde kleren vervangen door mooie jurken, hoofddoekjes en nette heren-pakjes met een hoedje voor de jongens. Gelakte schoentjes of gewoon de slippers net als wij. Met de kinderen aan de hand lopen we naar de Moskee net als vele anderen die als in een optocht allemaal richting de moskee stromen. Ayuba heeft geleerd om met de video camera te filmen en zet ons trots op de film en foto. Eenmaal bij de moskee nemen de kleine meisjes ons aan de hand mee naar binnen. De slippers blijven buiten staan en op ons knieën zitten we in rijen op de grond. De kinderen zitten op hun gemak allemaal door elkaar aan de linker kant te kletsen en te kijken naar de grote mensen. Ons wordt verlangt mee te doen met het bidden tot Allah. We moeten onze buurvrouw nadoen en zo staan we eerst met gebogen hoofd naar een scherm gericht. Voor dat scherm is de afdeling van de mannen achter het scherm staan wij. Dan slaan we geen kruis maar tikken onze slapen aan, mompelen iets en gaan op onze knieën zitten. Enkele seconde later buigen we naar voren en knielen voor Allah. We gaan weer op ons knieën zitten en staan op om het geheel nog eens uit te voeren. Na een paar minuten waarin we zelf comfortabele op de grond mogen zitten begint het opnieuw en een kwartier later lopen we weer naar buiten. Daar staat Ayuba alweer met de camera klaar en volgt ons zo terug naar zijn huis.

We verkleden ons pakken onze tas in omdat we nog steeds niet besloten hebben of we vanavond vertrekken of morgen en lopen het dorp nog eens in. Dit maal komt ook Monica met ons mee. We kopen souvenirs bij een art-shop en traditionele slippers gemaakt van auto-banden voor onze vaders en schoonvaders. Op de markt kopen we ingrediënten voor een salade omdat we genoeg hebben geluncht met de banku en de vis van vanmiddag.

Monica bereidt een lekkere salade die we rond 20:00 uur eten en vertelt ons dat een vriendin van haar onze handen en voeten kan beschilderen net als zij op haar hand heeft. We vinden het leuk om te proberen en geven aan dat ze kan komen. Vol verwachting begint ze met mijn voet en bij de eerste drie strepen heb ik al zo'n gevoel dat dit niet mooi gaat worden. Wanneer ze helemaal naar mijn knie wilt rijken stop ik haar halverwege mijn scheen en zeg dat dat groot genoeg is. Mijn eerste voet is klaar en het ziet er werkelijk niet uit! Maargoed ze wilt ook mijn andere voet doen anders is het natuurlijk niet mooi en ik vind het allemaal prima. Laat maar gebeuren denk ik bij mezelf, het is weer een ervaring om op het lijstje af te kunnen strepen. Zodra ze mijn voeten gedaan heeft begint ze aan die van Rianne. Zij hield haar hart vast en had eigenlijk moeten zeggen dat ze niet zo graag hoefde. Zo onbeleefd wilde ze niet zijn en ook zij liet het maar over zich heen komen. Ook onze linker hand wordt beschilderd wat met strikte aanwijzingen van onszelf nog best grappig uit de henna komt. Ik vraag of ik het zelf ook eens mag proberen en weet eigenlijk al zeker dat ik het nog een beetje toonbaar kan maken. Ik heb een vaste hand en weet precies wat ik wil, van haar heb ik afgekeken hoe ze het deed en dat zal ik nu zelf ook toepassen. Ik zet wat ronde lijntjes op mijn voet een hartje en wat stipjes en inderdaad fleurt het iets op voor zover dat kan. De vriendin van Monica reageert nog enkele keren dat ik dat niet moet doen.

Ook op mijn hand voeg ik samen met Rianne de letters R.L. toe vlak boven het woordje Amour. Onze handen en voeten worden gewassen en er blijft diep zwarte henna op onze huid achter. (inmiddels hebben we dit met nagellak remover grotendeels weg gekregen)

Inmiddels is het al laat en besluiten we naar bed te gaan. Een douche op rituele wijze, daar hebben we geen zin in en wassen alleen ons gezicht. Dan springen we in ben en vallen in slaap. Weer ben ik vroeg wakker. Dit keer van de moskee die begint te zingen.Ik sluit mijn ogen weer want ik voel dat mijn lichaam ontzettend moe is en word rond 7:00 uur weer wakker. We pakken onze tas in en ruiken het ontbijt al. Dit keer ook voor mij alleen brood met omelet en geen rare fratsen meer. Ayuba regelt een taxi voor ons en tijdens het wachten op deze taxi kijken we wederom televisie. Ik heb in die 3 maanden dat ik hier nu ben nog geen enkele keer de tv gemist en ben het na twee dagen ook alweer helemaal zat om naar zo'n beeldscherm te kijken. Eindelijk komt de taxi die ons naar Hohoe brengt voor 12 Cedi. We zwaaien naar Ayuba en zijn vrouw die ons uitzwaaien. In Hohoe staat een nieuw avontuur op ons te wachten.

Wist je dat 14 April 2009

• Wij het weer eens tijd vonden voor een wist je datje
• We de afgelopen dagen heel veel hebben meegemaakt.
• Voornamelijk veel hebben ondernomen en ervaren hebben hoe het is om als ghanees te leven
• We zijn mee geweest met een gezin naar hun farm.
• We daar onkruid hebben gewied met een kapmes, casava hebben gepoot en mais hebben gezaaid.
• We na terug komst met de boer hebben ontbeten. Ze dit doen op verschillende manieren maar dat het die ochtend kenkey was.
• Dit een groot maïsmeelbal is en daarbij palmnut soep met geitenlever en een saus van uien, tomatenpuree en pepers word geserveerd.
• We jullie straks mee zullen laten genieten van de foto's bij dit verhaal!
• We heel goed hebben kunnen observeren hoe het er in een gezin aan toe gaat dit ook voor het project veel heeft opgeleverd.
• Wij alweer 7 gezinnen bezocht hebben en komende week weer 5 gezinnen gaan opzoeken
• Wij hiermee over ons geplande aantal te bezoeken gezinnen heen komen!
• Wij vinden dat we echt goed bezig zijn..
• Onze vriendjes ons elke dag per sms aanmoedigen!
• Zij het achterlaten van berichtjes op de site dus heel schaars houden...
• Wij wel ontzettend gelukkig zijn met het relatief makkelijke contact dat we kunnen hebben met hen over de sms en telefoon / e-mail
• Wij Donderdag Vrijdag en de ochtend van Zaterdag bij een Moslim-gezin zijn verbleven!
• Dit het gezin was van Ayuba!
• Wij alle dagelijkse rituelen hebben meegedaan en ook het lokale eten hebben gegeten...
• Wij hiervoor eigenhandig een haan hebben geslacht en een vis hebben ontleed.
• Wij jullie ook deze foto's niet zullen onthouden.
• Wij de afgelopen dagen goed geslaagd zijn met het kopen van souvenirs.
• We niet kunnen wachten om deze aan iedereen te geven.
• We samen met Victus en Abe naar Rebecca zijn geweest
• Rebecca weer loopt en echt super blij was met ons bezoek
• We haar heel erg hebben verwend maar dat ze de zonnebril van Marrie het leukste vond.
• De Ghanezen Pasen vieren net als wij.
• We daarvoor zondag naar de kerk zijn geweest.
• Na de kerk fufu hebben gegeten bij de queenmother thuis.
• We hierna bijna alle ghanezen dishes hebben geproefd en gegeten.
• We niet kunnen zeggen dat het erg smakelijk was allemaal.
• Jullie dat misschien wel kunnen begrijpen na het zien van de foto's
• We tweede paasdag hebben ontbeten bij de queenmother en wel met french toast.
• Wij de ghanezen kennis hebben laten maken met kaneel, door er wentelteefjes van te maken.
• We na het ontbijt zijn vertrokken naar Hohoe om een bezoek te brengen aan de wliwaterfalls.
• Het er werkelijk zwart zag van de mensen zowel letterlijk als figuurlijk!
• We deze keer weer met een ander gezin op pad waren, dit gezin 3 koters telt en er ook een vriendje mee was.
• Dat 80% van de ghanezen niet kunnen zwemmen. Ze echter wel denken dat ze het kunnen. Dit er dus echt heel grappig uit ziet.
• Ze geen eieren verstoppen met Pasen maar met de eieren gooien!
• Het de hele dag heeft geregend! We vannacht voor het eerst onder de slaapzak hebben gelegen
• We blij zijn als onze vriendjes ons weer kunnen opwarmen.
• Onze darmen niet echt blij zijn met al dat ghanezen eten.
• Wij daarom allebei aan de race zijn
• Pam het toch nog 11 weken heeft volgehouden zonder de race, maar ze er nu toch echt aan moet geloven!
• Wist je dat er de volgende keer weer een verhaaltje op komt te staan!
• Wij jullie nu onze foto's gaan laten zien

Wist je dat 4 april!!

Pam een ghanezen jurk heeft gekregen van ruud tijdens hun vakantie
Deze alleen wel nog gemaakt moest worden
Hij dus eigenlijk niet eens weet hoe deze jurk er uitziet!
Hij dit nu wel kan zien op de foto die volgt.
Dat Rejoyce (zus van daniel) stinkend haar best heeft gedaan en er echt iets moois van heeft gemaakt.

Dat wij tegenwoordig ook samen met pannen douche!
Wij toch niet met heetwater afwassen en in tegen stelling tot de ghanezen dus heel efficiënt met ons water omgaan.

Rianne de keukenprinses is en Pam de popcornmaker

Onze lachbuien eerder regelmaat zijn dan uitzondering
Pam zich al twee keer heeft verslikt in de thee omdat ze zo vreselijk moest lachen

Wij ons film avondje altijd starten met popcorn alleen dat er van film kijken nog maar weinig terecht is gekomen. Omdat we veel te druk zijn met ons onderzoek.

Er af en toe een heel vreemd geluid uit Pamela te voorschijn komt en dat er bij sommige geluiden scherpen luchtjes aan verbonden zijn.

Wij vrijdag samen met Ajuba weer 6 gezinnen hebben geïnterviewd!
Hij dit heel erg leuk vond om te doen en hij de volgende keer ook weer met ons mee wil.
Wij dat helemaal leuk vinden omdat hij niet alleen gezellig is maar hij ook een hele goede tolk is
Wij donderdag met hem mee gaan naar zijn hometown om zijn familie te ontmoeten
Donderdag ook de vakantie hier in Ghana begint, wij dan waarschijnlijk niet meer zo rustig kunnen werken aan ons onderzoek ivm alle kinderen

Wij maandag bij de schooltje langs gaan om al onze verzamelde herbruikbare afval te brengen waar Jet mee kan gaan knutselen.
Wij dan meteen gaan kijken of ze nog steeds boter, kaas en eieren en stoelendansen doen wat Marrie ze geleerd heeft.
Wij maandag ook naar de statistieken man van Kadjebi district gaan om te kijken of we statistieken kunnen vergaren voor het onderzoek!

Wij gisteravond heerlijk hebben gesnoept van de ananassen uit de fruitboomgaarden van ATTA uit Ahamansu.
Wij dit hebben gegeten als toetje na een overheerlijk Italiaanse maaltijd die niet kan tippen aan een echt Italiaans restaurant.

Wij nu weer stoppen met dit wist je datje
er straks weer foto's zullen volgen bij dit verhaal!

Wist je dat van 29 maart

Wij gistermiddag terug gekomen zijn uit Ho
We meteen getuige waren van een begrafenis feest
Wij het natuurlijk weer niet konden laten om gezellig mee te dansen
Hierdoor het hele dorp begon te joelen
We hebben gehoord en gezien dat Kofi heel goed kan zingen
De palmwijn die geschonken werd ons ook heel goed smaakte
We hierna een heerlijk buffet genoten hebben bij de zus van Kofi

We vanochtend wakker werden door de onweer en de regen
Wij dit helemaal niet erg vinden
Het ons brengt naar ons eigen koude kikkerlandje
Wij iedereen echtheel erg missen en dan voornamelijk onze vriendjes

De department of social welfare aware is van het probleem van de sociaal werker.
Zij hier al twee jaar over nadenken hoe ze dat probleem kunnen oplossen
Wij dat heel bijzonder vinden omdat wij die oplossing zo voor ze kunnen geven
Wij dit niet gaan doen omdat we dan waarschijnlijk zelf in Ghana moeten blijven
En daar geen haar op ons hoofd aan denkt

Marco Borsato bij ons elke ochtend uit de speakers knalt
En dan vooral het nummer Dans keer op keer herhaalt wordt
Dit nummer op de cd van Wit Licht staat

We elkaar steeds beter leren kennen
We al bijna geen woorden meer nodig hebben om elkaar te begrijpen

Onze woordenschat door de reacties op het log word vergroot.
En wel met het woord Prosa, Pam deze manier nog een keer zal gebruiken om onze ervaringen te delen met jullie.
Wij het ontzettend leuk vinden om al deze reacties te lezen
Wij wel vinden dat de reacties steeds summierder worden

We de tape met 3.5 uur interview met Daniel hebben geformatteerd.
Dit niet anders betekend dan verwijderen/ deleten/ vrijmaken!
We het interview dus nog een keer moeten doen
Daniel dat geen probleem vond

We deze week alle kleine kindertjes blij gaan maken met de kleertjes van Katinka
We deze gaan uitdelen in het ziekenhuis in Dodi Papase op de baby/ kinderafdeling
Alle ballonnen uit Nederland nog lang niet opgedeeld zijn
De kinderen ballonen helemaal geweldig vinden!

Rianne vorige week Ajuba heeft ontmoet
Ajuba een vriend is van de reis in 2007
Het weerzien heel erg leuk was
Hij snel een keer op zijn motor langs Asato zal rijden om de foto's van 2007 te bekijken
Ik de groeten moet doen aan iedereen en dan vooral aan Tamara, Corry, Susan en Cleody!
Ajuba ons heel erg mist en eigenlijk wil dat we allemaal terug komen

We vanochtend tot 8 uur hebben geslapen en voor het eerst niet gewekt werden door de kinderen die gilde om obrunie ballon!!!!
Het al de hele nacht light off is.
Mijn laptop zo uit gaat vallen
Wij nu weer gaan knallen met het project
Dit wist je datje is geschreven door Rianne
Maar dat dit jullie vast al was opgevallen

Een stukje uit het reisverhaal van Pam.... om jullie ook mee te laten reizen naar Ho!

Afgelopen woensdag zaten Rianne en ik 8.30 in de Tro Tro naar Hohoe. 9:00 vertrok het welbekende busje die ik herken van afgelopen maanden en uit Suriname. We zitten achterin, ik bij het raam en de bagage onder onze billen.. Rianne raakt aan de praat met de man die naast haar zit. Laat hij nou precies de persoon zijn die we voor het onderzoek kunnen gebruiken.. het had zo moeten zijn. We praten wat maar ik dwaal al snel af naar het raam om naar buiten te staren. De Afrikaanse natuur op te snuiven, de wolken te observeren en weg te dromen in gedachten. Ik luister naar de Ghanese muziek die opstaat met een veel te harde bas en sluit me af van de rest. De snelheid van het busje duwt de wint tegen mijn gezicht. Mijn gedachten dwalen af. Er vormt zich een glimlach op mijn gezicht als tegen mezelf zeg dat ik in west-Afrika zit en getransporteerd wordt door een trotro. Ik kijk uit het raam en zie tropische bomen, alleen maar groen met af en toe een bruin, uit aarde opgetrokken huis met een buitenplaats. We passeren Jesikan, santra-kofi, en dan herken ik de namen van de dorpen niet meer tot we in Hohoe aankomen. De glimlach is weg gezakt maar ik geniet! Het uitzicht, de Ghanese gospel muziek die ik hoor, de 10 zwarte mensen met kinderen die ik zie als ik voor me kijk en een obrunie naast me die ik niet zou willen missen. De geuren die me tegemoet komen, van benauwde warme luchtstroom die vochtig ruikt tot de geur van verbrand hout zodra we langs een bush-fire rijden. Ik vind het heerlijk en geniet van de Ghanese wereld.

De 2e dag in Ho: We staan op en hebben 9 uur een afspraak met de directeur van het Department of Social Welfare. De hele ochtend zijn we met hem op stap geweest. Eerst in zijn kantoor zitten kletsen over de government en zijn positie in de sociale verzorging van de staat. We spreken ook over de culturele problematieken die wij herkennen vanuit ons onderzoek. Dan lopen we naar de plaatselijke bibliotheek van de secondary highschool van Ho. Hier vinden we vele boeken die gebruikt worden tijdens de opleiding social-work in Ghana. Het zijn dezelfde onderwerpen als in Nederland en aldaar vinden we ook een boek met informatie specifiek over Ghana en ons onderwerp. Deze gaan we kopen in een boekenwinkel en nadat we de helft van Ho te voet hebben doorkruist vinden we in de 2e boekenwinkel een soortgelijk boek. We verlaten de winkel met twee literatuur boeken voor 19 Cedi en twee pennen die we er gratis bij kregen.

Nog even naar de assembly waar we Victus ontmoeten die ons vertelt dat Rebecca die ochtend ontslagen is uit het ziekenhuis. Goed nieuws, haar botbreuken zijn zo goed als genezen en met wat fysio-oefeningen mag ze weer naar huis. Wij kunnen haar alleen niet meer in Ho bezoeken en besteden onze tijd in Ho dus volledig aan het project. Onderweg kopen we nog wat koekjes en drinken voor op onze kamer.

Ik zie in hetzelfde winkeltje stofjes hangen en ben direct verliefd op ze. Drie Cedi per Yard kost het en ik voel dat ik het gewoon moet doen. Er hangt een blauwe stof met een Ghanese print. De horizontale en verticale strepen geven een ruitvorm op de stof en het is perfect voor een tafelkleed. Helaas heeft ze er maar twee yard van en toch koop ik het. Gewoon omdat ik hem geweldig vindt en hij is natuurlijk ook te gebruiken voor een wat kleiner tafeltje. De andere stof is rood met witte wegen. Niet zo druk en een ook een Ghanese uitstraling. Hier koop ik 4 yard van met het idee dat we van de overige stof wellicht servetten kunnen maken. Eigenlijk moet ik hier in Ghana dan ook servetringen kopen. Nog snel een foto met Pieter en weer terug naar het hotel.

Het is lunchtijd. We bestellen een clubsandwich en nemen een duik. Zo traag als Ghanezen zijn wordt er 3 keer heen en weer gelopen voor onze tropical-jus en de tomatenketchup waar we om gevraagd hadden. Daarna installeren wij ons in de schaduw voor ons chalet. Computers erbij en weer verder met het uitwerken van de tot nu toe verkregen informatie. Na een paar uur krijgen we lekkere trek en trekken we een sapje open met een chocolade koekje! Mmmm wat een genot! De zon komt wat lager te staan en ik zit niet meer in de schaduw maar in de zon. Brandend op mijn armen geniet ik van deze warmte. Met de schemering wordt ik gek van de muggen die alleen mij lekker vinden en we verkassen naar binnen. De tijd verstrijkt en we vinden om 20:00 dat we nu toch echt wel even moeten stoppen. We pakken een douche en gaan dineren. Aan het eten hier in het hotel is niets bijzonder te noemen maar het smaakt goed en het vult. We hebben de laptop op tafel staan omdat we hier hopen beter netwerkbereik te hebben. Jahoor het lukt ons om een deel van ons onderzoeksrapport te mailen naar onze docenten Jaap en Lea. Nu afwachten op reactie. Vanmiddag hebben we een telefonische afspraak met Jaap! We hopen dat het netwerk geen problemen geeft.

Na even een momentje voor jullie thuis gaan we nu weer verder aan het project.

Wist je dat... 18 Maart 2009

We zin hadden in een wist je datje! Jullie nu al niet meer kunnen stoppen met lezen Wij hier in Ghana ook een voorjaarsschoonmaak kennen! We direct Mien dobbelsteentjes worden genoemd door NL De zon echt een geweldige droger is! De klamboes in 1 minuut drogen in de zon en ons beddengoed daar een uurtje voor nodig heeft. 'Regen' de tovenaar een vijver aan de obruni-tuin heeft getoverd. Het nu een Obruni-vijver-tuin is i.p.v. een obruni-speeltuin! Dit omdat de oranje bal nog steeds niet terug is. Msn duistere zwarte krachten kent op rianne haar laptop Zij zich na 3 dagen totale frustratie hierbij neergelegd heeft. Msn en sms voor Rianne inmiddels synoniemen geworden zijn. Zij vast 50 Cedi aan credits heeft ingeslagen! De duistere krachten toch niet zo heel erg duister zijn,. Rianne namelijk haar adapter na 2,5 maand weer gevonden heeft. Deze gewoon in haar tas verstopt zat. Wij nu net als de ghanezen, onze slippers uit doen voor we de kamer binnen gaan. Wij minimaal 3 liter water drinken op een dag Wij dit zonder enige moeite met halve liters tegelijk achterover slaan. De siroop uit NL daarin voor de afwisseling wel erg lekker is. De vitamine-bruistabletten nu niet meer te drinken zijn en ook niet meer aangeraakt worden. De kinderen denken dat wij kunnen toveren... Zij de vitamine-bruistabletten namelijk erg interessant vinden Zij dan ook gretig drinken uit een emmer water met 4 tabletten. De eerste 2 interviews afgenomen zijn én gefilmd Wij tevreden zijn met de verkregen informatie en En wij inmiddels 5 uur beeldmateriaal hebben om uit te werken. Het uitwerken van 4 minuten een half uur in beslag neemt Jullie zelf mogen uitrekenen hoelang we hier dus zoet mee zullen zijn Ken the internet man, te goed is voor ons Hij al 2 keer langs is gekomen om het ineternet sneller te laten zijn.. Wij in een uur een zak engelse drop soldaat hebben gemaakt. Ken daar maar al te graag een handje bij wilde helpen! DUTCH CANDY!!!! JAMMIE.... ghi There are empty zoo's in Ghana! Deze meest nuttige informatie van de dag ons door Ken is bijgebracht! Wij weer eens gaan stoppen met onzin over ons leventje te tikken...

Marrie v/d Parrie alias blauwe kaas want dan is ze op haar best en Rianne alias Nelis:

Marrie v/d Parrie alias blauwe kaas want dan is ze op haar best en Rianne alias Nelis:

Donderdagavond vertrokken we samen voor ons grote avontuur door Ghana. De grote plannen die we in het begin hadden hebben al snel plaats gemaakt voor een weekje langs de kust. Maar natuurlijk niet zonder een paar culturele uitstapjes te maken.

Vrijdagochtend vroeg aangekomen in Accra zijn we getuige van het ochtendritueel van de honderden daklozen die Accra rijk is. Dit maakte bij onze alle twee veel indruk. Zo arm als Ghana al is en dan ook nog dakloos zijn. Hoe erg moet je leven dan zijn.? Hierna hebben we een hotel opgezocht in de Bradt reisgids. (Dit is echt een top cadeau geweest van Sinterklaas) Avenida is het geworden het was de dichtstbijzijnde vanaf de laatste stop van de busstation. Kwart over 5 daar aangekomen was het geen probleem om alvast een kamer te krijgen voor de volgende dag. Dus lekker een paar uurtjes geslapen om vervolgens dezelfde dag nog van Accra te gaan genieten. Dit hebben we geweten het was namelijk marktdag. Dat is wel even wennen als je uit het binnenland komt. Na de vele indrukken kinderen die bedelen om geld en aan je tas trekken, zwervers en tientallen highway verkopers die werkelijk alles verkopen wat je maar kan bedenken. Zijn we met een taxi, die niet met plakband aan elkaar zitten, naar Labadibeach vertrokken voor een duik in het zwembad en een overheerlijke groene salade! Oh wat is dat genieten zeg na 5 weken rijst en pasta.

Zaterdagochtend lekker rustig aan gedaan en voor het eerst zijn we niet gewekt door hanen en kinderen die obrunie schreeuwen. Marrie heeft een heerlijk ontbijt op bed gemaakt, brood met leverpastei. Hierna zijn we naar het Novotelhotel gelopen waar we gebruik hebben gemaakt van het zwembad en de bar:-) de cocktails en pizza's gingen er goed in. Het is ten slotte vakantie dus we nemen het ervan. Sávonds naar DE club van Accra gegaan, Boomerang genaamd, nou hier hebben we echt de ballen uit ons shirt gelachen. Hahahah de cd van westlife werd tot 2 keer toe helemaal afgedraaid, geen drank voorraad en geen wisselgeld. Top tent dus. We waren dan ook snel weer in onze hotelkamer te vinden. Maar wel leuk om een keer mee te maken.

Zondag zijn we een dagje op stap geweest met Daniel (rebecca). Bezoek gebracht jaja aan het nationaal museum, de art market daarna onze eerste ervaring met trotro naar Daniel zijn huis. Hier zijn vrouw en zoontje ontmoet en gezien waar hij woont. Op de terug weg langs de shoppingmall. Dit was niet normaal hoe groot en luxe dat winkelcentrum was. Daar kregen we een rondleiding van Daniel alsof wij zoiets ook nog nooit hadden gezien best grappig! Hierna naar Daniel zijn favoriete restaurant gegaan om hem te bedanken voor al zijn steun en hulp. Hierna afscheid genomen en met de taxi naar huis. Nou dit ging niet zomaar. De taxichauffeurs zeggen namelijk de weg te kennen maar kennen die weg dus helemaal niet. En zo'n chauffeur troffen wij die avond. En wilde meer geld dan we hadden afgesproken. Nou dacht het niet. Jij rijdt verkeerd dus is je eigen schuld dat het meer benzine kost. Mar was inmiddels al uitgestapt want hij werd een soort agressief naar ons. En terwijl ik nog in de auto zat reed hij weg...... Mar gilde: Wil je meer geld, hier pak aan! Maar geef me Nelis terug. Eind goed al goed gelukkig. Maar wel om even hartkloppingen van te krijgen.

Maandag weer afgesproken met Daniel om samen met hem naar een weeshuis te gaan en wat souveniers te scoren op de markt. Ook hebben we een bezoekje gebracht aan de begraafplaats van Accra wat een hele leuke film heeft opgeleverd met ook een paar schokkende beelden zoals een graf waar de botten gewoon open en bloot lagen en wij hier gewoon op onze slippers tussendoor liepen. Lekker Hor! Het weeshuis wat ons grootste doel was van die dag is niks geworden want de vrouw die daar de leiding had (of deed te hebben) liet ons er niet in om even een paar ballonen uit te delen. Nou ja dan niet. Uitleggen waarom deed ze niet dus we waren er al snel klaar mee. Dus hebben we de middag weer heerlijk aan het zwembad doorgebracht.

Dinsdagochtend zijn we vroeg vertrokken naar Elmina! Jajaja met trotro, gelukkig met airco maar wel onze backpack opschoot. Dus die airco hielp niet echt! We zijn er beide nu al van overtuigd dat trekken met een rugzak niks voor ons is:-) In Elmina naar guesthouse Hollala en onze kamer was al geregeld, waren ook echt de enige gasten en dat ook in tijden denk ik! Na ons te hebben opgefrist Elmina slavenfort bekeken en geluisterd naar de imposante historie die in deze kuststad rijk is. Waar ook de Nederlanders een geschiedenis hebben. Daarna via het strand naar een resort lopen, althans dat was het idee. Tot dat we er achter kwamen dat het strand in Elmina gebruikt word als public toilet. Snel weer de hoofdweg opgezocht. En alleen het laatste stukje gelopen naar het resort. Hier genoten van de branding van de zee en een cocktail met biefstuk pepersaus. Echt genieten dus!

Woensdag hebben we al flink wat souveniers ingeslagen voor iedereen in Nederland. Afdingen blijft een leuke sport en we worden er steeds beter in! Werden hebben we voornamelijk lekker lui in het elmina beach resort gelegen. In het hotel zaten alleen maar Nederlanders en hebben we twee heren uit het oosten ontmoet waar we leuk mee konden lachen. Ze hadden een auto met chauffeur en hoorde over onze plannen om morgen naar kakum te gaan en wij nodigde ze mee te gaan. En wij mochten lekker met hun meerijden. Beter kon niet;-)

Donderdagochtend vertrokken samen met Gerrit en Alwin naar kakum. Hier onze angsten overwonnen en over de boom toppen van het tropisch regenwoud gelopen. Een geweldige ervaring om hoogtevrees van te krijgen. Daarna langs Hans Cottage Botel om krokodillen te voeren en vast te leggen op foto en film. OP de weg terug nog getuigen van een traditionele manier van vissen. Hier hebben Alwin en Gerrit hun mannelijke krachten samen met de ghanezen gebundeld. Hier doen ze ong 8 uur over en dat is alleen maar het net binnen halen. Het duurt ook nog 5 om het net in de zee te krijgen en dit elke dag!!!!! Omdat onze dag al vroeg begon begin van de middag alweer terug in Elmina dus hebben we ons weer op een riante stoel langs het zwembad gesetteld. Cocktail ernaast en vakantie vieren maar, Al jaloers!!???!!!

Vrijdagochtend gingen Gerrit en Alwin terug met hun chauffeur en auto naar Accra. Wij hebben heel brutaal gevraagd of we mee mochten rijden. Dit was geen enkel probleem! Scheelt ons weer een avontuur met de trotro. Dus zo gezegd zo gedaan vrijdagmiddag in Accra. Hier naar de shoppingmall gegaan om alvast wat boodschapjes te doen voor Asato en proberen om geld te pinnen. JA eindelijk gelukt gewoon met Nederlandse bankpas bij een Stanbicbank. Onderweg heeft Mar nog een djembee gescoord langs de weg. In de shoppingmall bedachten we dat we ons zelf maar even gingen verwennen met tapas. Dus kaasjes, olijven, komkommer en een chilled wijntje! OP naar de hotelkamer om alvast mijn verjaardag in te luiden! Dit werd erg gezellig en voor ons voor het eerst laat naar bed! Uiteraard door mijn schatje gebeld om 12 uur om mij te feliciteren met mijn 22 verjaardag. En Mar heeft een mooi liedje gespeelt en gezongen op haar nieuwe djembee. Een verjaardag om nooit te vergeten zo begon hij in ieder geval.

Zaterdagochtend was Pam vanuit Asasto gekomen met de nachtbus om ons de laatste dag te vergezellen en haar Ruud op te wachten. Deze dag was tevens mijn verjaardag dus veel gebeld en smsjes ontvangen, erg leuk. Om dan in februari tegen iedereen te kunnen zeggen dat je je verjaardag viert met cocktails en salade aan het zwembad van Accra. Maar deze dag was ook het naderende einde van Mar haar avontuur in Ghana en mijn start van 10 dagen alleen in Asato. Jammer genoeg liep ons laatste avondje, alleen anders dan gepland. Omdat de naam van Mar niet in het systeem stond van de airline, dus misschien wel niet mee kon en moest wachten op de manager. Was er geen gezellig afscheid mogelijk en ging dit gepaard met veel emotie en onbegrip. Als klap op de vuurpijl was Ruud veilig aangekomen maar echter zonder zijn bagage. De plunjebaal vol hulpgoederen was er gelukkig wel. Dus zonder afscheid en bagage van Ruud naar het hotel gegaan. Daar een liter bier gedronken op Ruud zijn aankomst en op mijn verjaardag. Ons diner was engelse drop en smaakte prima! Maar liever had ik nog lekker gegeten met Marrie om de geweldige reis goed af te sluiten. Maar dit gaan we dan maar doen als ik 10 mei weer terug kom.

In het hotel had Ruud nog een mooi cadeau voor mij uit Nederland. Geweldig leuk, bedankt allemaal. Ik heb wel een traantje weg gepinkt hoor hier en daar. Ondanks het gedoe op het vliegveld was het hierdoor toch nog een hele leuke afsluiting van mijn verjaardag!